«Εχουμε μετρήσει ότι οι φοιτητές αντιδρούν καλά σε μικρά διηγήματα» προσθέτει ο Φίλιππος Παππάς, που διδάσκει Νεοελληνική Λογοτεχνία – έχει διδάξει στα Γιάννενα, στη Θεσσαλονίκη, στη γαλλική και ελληνική Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας και στην Πάτρα. «Διαβάζουν εύκολα διηγήματα. Οταν «ανεβαίνουμε» σε περισσότερες λέξεις, αρχίζουν να έχουν πρόβλημα. Βαριούνται πάρα πολύ εύκολα. Επίσης, δεν μπορούν να διαχειριστούν και την πιο ήπια ακόμα καθαρεύουσα – για παράδειγμα, δυσκολεύονται να διαβάσουν Βιζυηνό».
Θυμάται ότι όπως συζητούν συχνά με συναδέλφους του, «στα δικά μας φοιτητικά χρόνια η ανάγνωση ήταν και διαχείριση της πλήξης. Δανειζόσουν ή έπαιρνες ένα βιβλίο για να διαβάσεις γιατί δεν είχες κάτι άλλο να κάνεις. Τώρα μέσα στην πολυδιάσπαση της οθόνης, η συνθήκη της απορρόφησης από την ανάγνωση γίνεται σχεδόν ανέφικτη. Αυτό είναι ιστορία 6-7 ετών, από τότε που ξεκίνησε το φτηνό Ιντερνετ στα smartphones. Εχουμε περάσει στην εποχή που όλα πια έχουν συνδεθεί με την οθόνη».
Η απόσταση των σημερινών φοιτητών από τα βιβλία και η αδυναμία να συγκεντρωθούν σε αυτά δεν δημιουργεί άραγε πρόβλημα και στις σπουδές τους; «Το πρόβλημα είναι τεράστιο, ειδικά σε απαιτητικές Σχολές» λέει ο κ. Κόντος. «Αν δεν μπορείς να διαβάσεις ένα κείμενο λογοτεχνίας, πώς θα διαβάσεις την «Kριτική του καθαρού λόγου» του Καντ, που είναι 400 σελίδες και κάθε πρότασή του πρέπει να τη διαβάσεις 6 φορές για να καταλάβεις. Είναι πάρα πολύ δύσκολο».
Και μεταφέρει την εμπειρία του: «Εχω ένα μάθημα για τη φιλοσοφική έννοια του κακού. Μια χρονιά κατάφερα τους πρωτοετείς να διαβάσουν τη «Μήδεια» του Ευριπίδη. Οταν όμως τους έδωσα την «Αγαπημένη» της Τόνι Μόρισον δεν μπόρεσαν να το διαβάσουν. Το κατάφεραν με βιβλία λιγότερων σελίδων. Η εμπειρία μου λέει πως δεν αρκεί να τους πεις να διαβάσουν ένα βιβλίο, αλλά να τους βοηθήσεις να το διαβάσουν, να το συζητήσεις μαζί τους, να φτιάξετε μια ομάδα. Εκτός από την επιλογή ενός κατάλληλου βιβλίου, χρειάζεται ένα πλαίσιο μέχρι να ανακαλύψουν την ομορφιά της ανάγνωσης». Προς αυτή την κατεύθυνση λειτουργούν και οι φοιτητικές ομάδες ανάγνωσης που υπάρχουν σε αρκετά ΑΕΙ (όπως είναι η Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Αθηνών). «Υπάρχει ένα κρίσιμο ποσοστό 5%-10% των φοιτητών που οργανώνεται» τονίζει ο κ. Παππάς.