Η παρακολούθηση αυτής της ταινίας είναι κατά τη γνώμη μου πολύ διδακτική και προσφέρει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να κατανοήσει το βαθύτερο νόημα που κρύβει η πίστη στον Θεό.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι το γεγονός ότι βλέπουμε τα γεγονότα της ιστορίας, όπως τα εξιστορείται ο Λιστρής, χωρίς να γνωρίζουμε αρχικά ούτε ποιος είναι ούτε και την αποτρόπαια πράξη του, μέχρι το τέλος της ταινίας. Είναι εκπληκτικό το πως αυτός ο άνθρωπος κατάφερε να ζήσει όλα αυτά χρόνια με τις τύψεις να βαραίνουν τη συνείδησή του, έχοντας συνειδοποιήσει το λάθος του και μετανοήσει, επιθυμώντας να πάει και ο ίδιος κοντά στον Θεό.
Ο θαυμασμός του απέναντι στον Μαυρογέννη είναι αξιοπρόσεκτος, καθώς μέσα από την περιγραφή του βλέπουμε την αγνότητα και την αθωότητα αυτού του άδολου ανθρώπου, του οποίου ο απώτερος σκοπός είναι να βρει τον παράδεισο. Το γεγονός πως ακόμα και μέχρι σήμερα αναλογιζόταν την περιπέτεια του Μαυρογέννη και την κατάληξή της, δείχνει πως ο ίδιος έχει μετανιώσει για τον παλιό βίαιο εαυτό του και μέσω του Μαυρογέννη ως πρότυπο, έχει γίνει ένας ήρεμος, γαλήνιος και μοναχικός άνθρωπος.
Επιπλέον, μου άρεσε η σκηνή όπου ο Θεός πήρε τον Μαυρογέννη δίπλα του στον Παράδεισο, ο οποίος είχε καταφέρει επιτέλους να φτάσει στον προορισμό του, δείχνοντας ανωτερότητα, συγχωρώντας τον δολοφόνο του, καθώς έχει βρει πλέον την ευτυχία και θέλει να ζήσει γαλήνια, χωρίς βάρη στη ψυχή του.
Πιστεύω πως είναι μία πολύ ιδιαίτερη ταινία, μέσω της οποίας βλέπεις πως η θρησκεία αλλάζει ολόκληρη τη ζωή ορισμένων ανθρώπων όταν εφαρμόζουν τον λόγο του Θεού.
Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα! Πολύ ωραίο!