ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ «Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ» (ΤΣΙΡΑΜΠΙΔΟΥ)

Δύο μαθήτριες κι ένας μαθητής του γυμνασίου μας συμμετείχαν στον 10^ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό με θέμα "Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ". Η μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου Χαριζάνη Ελένη έστειλε το ποίημα «Το θαύμα των λίγων», η μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου Μηνά Κατερίνα πήρε μέρος με το ποίημα «Το παλικάρι των Οχυρών», ενώ ο μαθητής της Α΄ γυμνασίου Κασατούρας Σταύρος έστειλε συνδυασμό ζωγραφιάς και ποιήματος.

Μπορεί στα τελικά αποτελέσματα να μην έλαβαν κάποια διάκριση, όμως τους αξίζουν συγχαρητήρια για την όμορφη προσπάθεια και για τη δημιουργική τους δραστηριοποίηση. Τους ευχαριστούμε που εκπροσώπησαν το σχολείο μας με τόσο αξιόλογα έργα!

Ακολουθούν τα ποιήματα και η ζωγραφιά:

                            << Το θαύμα των λίγων >> ( Χαριζάνη Ελένη)

Εκεί  που η ιστορία τα σύνορα ορίζει.

Εκεί που η γη θυμάται και ποτέ δεν σιωπά.

Η δόξα της πατρίδας μας ακόμα ψιθυρίζει.

Ονόματα γενναίων που ο χρόνος δεν ξεχνά.

Στα οχυρά ο βράχος ακόμα διηγείται,

πως η ψυχή του Έλληνα ποτέ δεν προσκυνάει.

Αλλά με πίστη στον Θεό καθένας πολεμάει

και την πατρίδα τη γλυκιά με θάρρος την τιμάει.

<<Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται!>>

Οι Έλληνες το διαλαλούν.

Σαν άλλοι Λεωνίδες τα σύνορα φυλούν.

Κι είχαν την Παναγία δίπλα τους κραταιό φρουρό,

δύναμη να τους δίνει στον άνισο χορό.

Ενίσχυση, ενθάρρυνση, ουράνιο φυλαχτό!

Ίτσιος: σπουδαίος μαχητής! Σαν έμεινε αυτός μόνος,

δεν έχασε την πίστη για την λευτεριά ,

πολέμησε αετίσια μέχρι τη τελευταία κανονιά .

Με το κορμί του έφραξε του εισβολέα τον δρόμο,

γεννώντας στον κατακτητή θαυμασμό, απορία, τρόμο.

Το αίμα των αγωνιστών έβαψε χώμα ιερό.

Πότισε τις ρίζες και βλάστησε φρόνημα γνήσια ελληνικό.

Μας έμαθε πως η θυσία φέρνει της ελευθερίας το φως,

και μια τρανή αλήθεια: πως τη λευτεριά μας την ευλόγησε ο Θεός!

Η γαλανόλευκη σημαία τώρα ψηλά στον ουρανό,

ανεμίζει  περήφανη, με το σταυρό της σύμβολο φωτεινό.

Δεν είναι λάβαρο απλό, είναι μνήμη, έχει ψυχή ,

Είναι τον οχυρών το << ΟΧΙ>> που ακόμα αντηχεί.

Μεγάλη ευγνωμοσύνη στους ήρωες χρωστάμε.

Κι ένα ευχαριστώ μες στην καρδιά κρατάμε.

Στις ψυχές μας μέσα αθάνατοι θα μείνουν,

μια παρακαταθήκη υψηλή στους ώμους μας αφήνουν.

Το παλικάρι των Οχυρών (Μηνά Κατερίνα)

Κάνω βήματα πίσω στο χρόνο

και φτάνω στις βουνοπλαγιές

που γράφτηκε ιστορία

με δάκρυ και με πόνο.

Μπροστά μου μια μορφή

ολοφώτεινη, γενναία με προσκαλεί:

Ένας στρατιώτης με χακί!

Κι εγώ με λαχτάρα τον ακολουθώ

στην Ομορφοπλαγιά… να μάθω και να τον μιμηθώ!

Σχέδια κάνω για το μέλλον το δικό μου

πάνω στη θυσία και στο αίμα το δικό του.

Δημήτρη τον λέγανε, είχε γυναίκα και παιδιά

ζούσε σε όμορφο χωριό ειρηνικά κι αρμονικά.

Μα όταν χρειάστηκε η πατρίδα υπερασπιστές

στα σύνορα έτρεξε με άλλους αγωνιστές.

Στα οχυρά τα θρυλικά έταξαν όλοι την ζωή τους,

στο Ρούπελ το ηρωικό πάλεψαν για την τιμή τους,

στις ρούγες της αθανασίας άφησαν το κορμί τους

στου Παραδείσου τις αυλές πέταξε η ψυχή τους.

Για την δική μου λευτεριά έγινε αυτός θυσία…

Έμειναν πίσω ορφανά αλλά με περηφάνια στην καρδιά!

Για του πατέρα τους την άδολη ανδρεία,

για το λιθαράκι του στου τόπου την ελευθερία.

Με το Δουράτσο αρχηγό, τον Λεωνίδα πρότυπο

«Μολών Λαβέ» φωνάξανε

στους τοίχους το εγράψανε!

Στους Γερμανούς τον δρόμο φράξανε!

Τη νιότη τους στο βωμό της πατρίδας τάξανε.

Απόρησαν όλοι οι εχθροί, γιατί οι Έλληνες ήταν λιγοστοί

μα η αντίστασή τους θαυμαστή.

Πήραν απάντηση μοναδική που αντήχησε σε όλη τη γη:

«Τα οχυρά δεν παραδίνονται, καταλαμβάνονται»!

Έτσι, τα αρχαία κατορθώματα στο Ρούπελ επαναλαμβάνονται.

Ο Ίτσιος έμεινε στο τέλος μόνος να πολεμά

μα είχε λιονταρίσια καρδιά

κέρδισε τον εχθρών το θαυμασμό

με τέτοιο άφθαστο ηρωισμό.

Σεμνά απάντησε πως έκανε το καθήκον του για την πατρίδα 

και ας ήξερε πως δεν έχει για την ζωή του ελπίδα.

Έφυγε ως ήρωας και μάρτυρας για τον ουρανό

αφήνοντας πίσω του παράδειγμα λαμπρό

σε μένα και σε κάθε παιδί νεαρό.

Η γνωριμία μου με την φυσιογνωμία αυτή

στο μυαλό μου έχει χαραχτεί,

στη σκέψη μου κυριαρχεί,

στα όνειρά μου έχει μπει,

το είναι μου έχει αλλοιωθεί!

Τέτοιοι αγωνιστές αγνοί

είναι για μένα οδοδείκτες φωτεινοί.

Μακάρι ιχνηλάτες πίσω του

να γίνουμε πολλοί,

μια νέα γενιά με φλέβα ηρωική!

Κασατούρας Στάυρος, : Ζωγραφιά και Ποίημα