Γιορτή 25ης Μαρτίου – τελική προετοιμασία
Τη Δευτέρα θα κάνουμε την τελευταία πρόβα. Πρέπει να έχουμε τα ρούχα μαζί μας, ώστε να κάνουμε τις πρόβες με ρούχα. Επίσης, θέλω όλα τα παιδιά του τμήματος να κάνετε μία-δύο τελευταίες πρόβες στο σπίτι. Είναι σημαντικό να πείτε τα λόγια σας με ένταση, για να αναδείξετε τη σημασία των στιγμών.
Παραδείγματα
Ο ηρωικός Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και οι τελευταίοι κάτοικοι της Πόλης. Οι στρατιώτες που τρέχουν από τείχος σε τείχος, ο Ανδρόνικος και ο Μανουήλ. Ξέρουν ότι θα χάσουν και ξέρουν ότι το τέλος τους θα είναι τραγικό! Αλλά δεν παραδίδονται! Ο Ανδρόνικος φέρνει τα νέα: οι Γενουάτες, το καλύτερο στρατιωτικό σώμα, από τους λίγους ξένους που μας βοήθησαν στην πολιορκία της Πόλης βλέπουν τον αρχηγό τους τραυματισμένο και φεύγουν με τα καράβια τους. Οι Τούρκοι μπήκαν από την Κερκόπορτα! Κι όταν πια περικυκλωμένος από Οθωμανούς ο αυτοκράτορας λέει τα τελευταία δραματικά του λόγια:
"Μα δεν υπάρχει ένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;"
Ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος και ο σύντροφός του συνομιλούν μία κρύα, βροχερή νύχτα στη γνωστή σπηλιά στη λίμνη. Ακούν τους Τούρκους να τους ψάχνουν με βάρκες. Κρύβονται και φοβούνται.
"Χαράτζι, χαρατζόπουλον" φώναζαν οι Επαναστάτες που σήμαινε: όχι άλλους φόρους (χαράτσια λέγονταν). Και ο Διονύσιος στη γιορτή μας λέει: "Εμείς θα χαθούμε. Ο σπόρος, όμως, που ρίξαμε σύντομα θα ανθίσει"
Ο Αθανάσιος Διάκος λέει στη σκηνή τα τελευταία του λόγια πριν τον μαρτυρικό του θάνατο. Δείτε στον πίνακα πόσο νέος ήταν! Θυμηθείτε τα λόγια του:
"Για δες καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι!"
Ήταν Απρίλιος του 1821.
Ο Κανάρης και ο ναύτης της σκηνής του Σωτήρη και του Λεωνίδα έχουν καταφέρει να κάψουν ένα από τα μεγαλύτερα καράβια εκείνης της εποχής -για να καταλάβετε πόσο δύσκολο είναι φανταστείτε ένα μικρό έθνος σαν το δικό μας να καταστρέφει το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο της εποχής μας και να χάνονται σε αυτό 2.000 ναύτες!!! Δείτε τον πίνακα. Ο Κανάρης και ο ναύτης είναι όρθιοι και χαιρετούν κοροϊδευτικά τους Τούρκους. Θυμάστε τα λόγια που λένε τα παιδιά;
ΝΑΥΤΗΣ: Καπετάνιε… Καίγεται! Τους ακούς που φωνάζουν;
ΚΑΝΑΡΗΣ: (δυνατά) Για τη Χίο!
ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ: Ζήτω η ελευθερία!
Οι Μεσολογγίτισσες συνομιλούν τη νύχτα πριν την Έξοδο! Επιλέγουν να χάσουν τη ζωή τους αντί να πέσουν στα χέρια των Τούρκων! Δείτε τις λεπτομέρειες στον πίνακα! Στη δεύτερη σειρά είναι μία γυναίκα ντυμένη με ανδρικά ρούχα. Ακριβώς πίσω της μία άλλη αποχαιρετά τον άνδρα της! Αυτές τις γυναίκες παίζουν τα κορίτσια στη σκηνή! Το γεγονός συγκλόνισε τόσο τον Διονύσιο Σολωμό που έγραφε γι' αυτό ολόκληρη τη ζωή του τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους", ένα αριστουργηματικό ποίημα! Εκεί, για το Μεσολόγγι γράφει πως τα μάτια του δεν είδαν πιο ένδοξο τόπο από αυτό το μικρό κομμάτι γης:
"Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από ετούτο το αλωνάκι"
Ο Διονύσιος Σολωμός έρχεται στην Ελλάδα 20 χρονών. Λείπει 10 χρόνια στην Ιταλία κι εκεί δε μιλούσε ελληνικά. Έχει ξεχάσει την ελληνική γλώσσα -το 1822 έγραφε: "Τα ελληνικά δεν τα ηξεύρω". Στη Ζάκυνθο, όταν εγκαταστάθηκε, αγόραζε λέξεις! Κι έρχονταν οι ντόπιοι και του "πουλούσαν" τις πιο ιδιαίτερες, τις πιο παράξενες λέξεις. Τις λέξεις αυτές τις βρίσκουμε στα ποιήματά του! "Άβυσσος, δροσιά, μοσχοβολισμένη... αλαφροϊσκιωτος" Αλαφροΐσκιωτος! Λέξη που δε θα βρείτε σε καμία άλλη γλώσσα στον κόσμο! Αυτός που έχει ελαφρύ ίσκιο, που βλέπει ξωτικά και φαντάσματα, που κοιμάται ελαφριά, μεταφορικά ο αγαθός, αυτός που δε βλάπτει κανέναν, σε αντίθεση με αυτόν που έχει βαριά σκιά. Δείτε στη σκηνή από την ταινία που είδαμε χθες στην τάξη. Δείτε πόσο ωραία δένει η σκηνή με τη μουσική και την αφήγηση! Αν κάνετε pause σε οποιαδήποτε στιγμή του βίντεο θα έχετε έναν πίνακα ζωγραφικής!
Και κρατήστε τα λόγια που λέει ο Θοδωρής: "Νύχτα γεμάτη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια"!!! Πόσο πιο ωραία να περιγράψεις μία νύχτα που θα σου μείνει αξέχαστη;
Χωρίς να ξέρει τέλεια την ελληνική γλώσσα ο άνθρωπος αυτός έγραψε μερικά από τα τελειότερα ποιήματα στην ελληνική γλώσσα και ανάμεσα σε αυτά και τον Εθνικό μας Ύμνο. Σκεφτείτε τα λόγια: αναφέρεται σε μία γυναίκα! Λέει ότι τη γνωρίζουμε μέσα από την κόψη του σπαθιού που κρατά (η γυναίκα κρατά ένα σπαθί!) και από το αποφασιστικό της βλέμμα καθώς τρέχει βιαστικά στη γη (την όψη που με βια μετράει τη γη). Μας λέει ακόμη ότι έχει βγει από τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά και ότι είναι η ίδια μέσα στους αιώνες, από τα παλιά χρόνια (σαν πρώτα) γενναία, ανδρεία. Και στο τέλος την χαιρετά, αποκαλύπτοντάς μας το ονομά της:
"Χαίρε, ω, Χαίρε, Ελευθεριά"!