Η Θέτιδα ικετεύει τον Δία, Α 510-526( μτφ. Μαρωνίτη)

(Διαβάστε στον ΤΟΙΧΟ της Κυψέλης όλη την ενότητα.)

 Αλλά κι η  Θέτις δεν λησμόνησε τη θέληση του γιου της:          510 [ 496]
με την αυγή αναδύθηκε από το κύμα της θαλάσσης, ανέβηκε
στον μέγα ουρανό, ψηλά στον Όλυμπο, και βρήκε εκεί
τον πανεπόπτη γιο του Κρόνου, χώρια να κάθεται απ’ τους άλλους,
στην πιο ψηλή ράχη του Ολύμπου με τις πολλές κορφές.
Μπροστά του λύγισε, με το ζερβό της χέρι πιάνοντας το γόνα,
με το δεξί της άγγιξε το γένι του, έτσι παρακαλώντας
προσφωνούσε τον άνακτα Κρονίδη:

« Δία πατέρα, αν κάποτε, μπροστά στους αθανάτους,
σ’ ωφέλησα με λόγο ή έργο, τέλεσε αυτό το θέλημά μου:
τον γιο μου τίμησε, που η μοίρα του έγραψε λίγο να ζήσει,
πιο λίγο απ’ όλους. Και να που την τιμή του ατίμησε
ο πρώτος του στρατού, ο Αγαμέμνων· άρπαξε ο ίδιος
και κατακρατεί το γέρας το δικό του.
Όμως εσύ βαθύγνωμε, ολύμπιε Δία, τον γιο μου τίμησε,
στους Τρώες δίνοντας τη νίκη, ωσότου οι Αχαιοί
τιμώντας ξεπληρώσουν με την πρέπουσα τιμή το αγόρι μου. »