Η Θέτιδα ικετεύει τον Δία, Α 510-526( μτφ. Μαρωνίτη)

Αλλά κι η Θέτις δεν λησμόνησε τη θέληση του γιου της:                       510 [ 496]
με την αυγή αναδύθηκε από το κύμα της θαλάσσης, ανέβηκε
στον μέγα ουρανό, ψηλά στον Όλυμπο, και βρήκε εκεί
τον πανεπόπτη γιο του Κρόνου, χώρια να κάθεται απ’ τους άλλους,
στην πιο ψηλή ράχη του Ολύμπου με τις πολλές κορφές.
Μπροστά του λύγισε, με το ζερβό της χέρι πιάνοντας το γόνα,
με το δεξί της άγγιξε το γένι του, έτσι παρακαλώντας
προσφωνούσε τον άνακτα Κρονίδη:

« Δία πατέρα, αν κάποτε, μπροστά στους αθανάτους,
σ’ ωφέλησα με λόγο ή έργο, τέλεσε αυτό το θέλημά μου:
τον γιο μου τίμησε, που η μοίρα του έγραψε λίγο να ζήσει,
πιο λίγο απ’ όλους. Και να που την τιμή του ατίμησε
ο πρώτος του στρατού, ο Αγαμέμνων· άρπαξε ο ίδιος
και κατακρατεί το γέρας το δικό του.
Όμως εσύ βαθύγνωμε, ολύμπιε Δία, τον γιο μου τίμησε,
στους Τρώες δίνοντας τη νίκη, ωσότου οι Αχαιοί
τιμώντας ξεπληρώσουν με την πρέπουσα τιμή το αγόρι μου. »

 

« Μα την αλήθεια, γυρεύεις να με μπλέξεις άσχημα, που θες ν’ αρχίσω
με την Ήρα τους καβγάδες, όταν με προκαλέσει πάλι                              535 [ 519]
με τα πειραχτικά της λόγια.
Έτσι κι αλλιώς, μπροστά στους άλλους αθανάτους, συνήθως 
μ’ ονειδίζει, λέγοντας πως τους Τρώες μόνο στη μάχη αυτή συντρέχω.
Όμως γύρισε πίσω τώρα, προτού σε πάρει η Ήρα
είδηση - δικό μου μέλημα το πώς αυτά θα εκτελεστούν. 
Πάντως, για να πειστείς, με το κεφάλι μου θα κατανεύσω·  [ κατανεύω=κινώ το κεφάλι προς τα κάτω για να δηλώσω τη συγκατάθεσή μου,]  
είναι αυτή η μέγιστή μου απόδειξη στους αθανάτους ·
σημάδι αδιάψευστο, αναπότρεπτο, τετελεσμένο,                                Ο Δίας εισακούει την ικεσία της Θέτιδας
όταν με το κεφάλι κατανεύω.» 
Είπε και με τα σκοτεινά του φρύδια κατένευσε ο Κρονίδης,
οπότε η θεία χαίτη αναταράχτηκε στο αθάνατο κεφάλι
του ύπατου θεού, και από τις ρίζες σείστηκε ο μέγας Όλυμπος.

 

 

Αναπαράσταση του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Δία στην Ολυμπία.