Τίτλος: «Η Τελική Κρίση… σήμερα;» Δραματοποίηση

Α2

Τίτλος: «Η Τελική Κρίση… σήμερα;»

Πρόσωπα:

• Γεράσιμος – λίγο σκεπτικός, προσγειωμένος.
• Ευαγγελία – ευαίσθητη, θέλει να κατανοήσει βαθύτερα τα νοήματα.
• Σταυρούλα – έχει χιούμορ και κάνει ερωτήσεις.
• Δημήτρης – ήρεμος και σοβαρός, γνωρίζει καλά τη Γραφή.

ΣΚΗΝΗ 1η – Στην τάξη, μετά το μάθημα των Θρησκευτικών

(Οι μαθητές κάθονται γύρω από ένα τραπέζι με ανοιχτά βιβλία και τετράδια.)

Ευαγγελία: Παιδιά, εμένα αυτή η παραβολή της Τελικής Κρίσης λίγο με μπέρδεψε. Γιατί ο Χριστός χωρίζει τους ανθρώπους σε πρόβατα και κατσίκια;

Σταυρούλα: (γελώντας) Ε, μάλλον γιατί τα κατσίκια είναι πιο... ζωηρά! Δεν κάθονται ποτέ ήσυχα!

Γεράσιμος: (χαμογελώντας) Όχι ακριβώς, Σταυρούλα. Είναι συμβολικό. Τα «πρόβατα» είναι αυτοί που έκαναν το καλό, κι εκείνοι που αδιαφόρησαν είναι σαν τα «κατσίκια».

Δημήτρης: Σωστά. Ο Ιησούς δεν μιλάει για ζώα, αλλά για ανθρώπινες πράξεις. Θυμάστε τι λέει; «Επείνασα και μου δώσατε να φάω… ήμουν ξένος και με δεχθήκατε…».

Ευαγγελία: Δηλαδή, τελικά θα μας κρίνει από το πώς φερόμαστε στους άλλους;

Δημήτρης: Ακριβώς. Από την αγάπη μας. Όχι από τα λόγια, αλλά από το αν βοηθήσαμε όποιον είχε ανάγκη.

ΣΚΗΝΗ 2η – Η συζήτηση ζωντανεύει

Σταυρούλα: Δηλαδή, αν βοηθήσω μια συμμαθήτριά μου που δεν έχει λεφτά για το κυλικείο… αυτό μετράει;

Γεράσιμος: Φυσικά! Εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Κάνεις κάτι χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση.

Ευαγγελία: Μου αρέσει πολύ που λέει ο Χριστός: «Ό,τι κάνατε σε έναν από τους πιο μικρούς αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε». Δηλαδή κάθε φορά που βοηθάμε, είναι σαν να βοηθάμε τον ίδιο τον Χριστό.

Δημήτρης: Ναι. Και αυτό αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τους άλλους. Ακόμα κι ο πιο απλός ή φτωχός άνθρωπος είναι πολύτιμος στα μάτια του Θεού.

ΣΚΗΝΗ 3η – Το μήνυμα για το σήμερα

Γεράσιμος: Καλά όλα αυτά, αλλά σήμερα ποιος τα εφαρμόζει; Οι περισσότεροι κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους.

Ευαγγελία: Ίσως γι’ αυτό πρέπει να θυμόμαστε την παραβολή. Για να μην ξεχνάμε τι έχει αξία.

Σταυρούλα: Δηλαδή η «Τελική Κρίση» δεν είναι μόνο στο τέλος του κόσμου, αλλά κάθε μέρα, με τις επιλογές μας;

Δημήτρης: Πολύ σωστά. Κάθε μέρα έχουμε μικρές «κρίσεις» — κάθε φορά που μπορούμε να αγαπήσουμε ή να αδιαφορήσουμε.

(Μικρή παύση. Όλοι σκέφτονται.)

Γεράσιμος: Τελικά, δεν είναι παραβολή για φόβο… αλλά για ευθύνη.

Ευαγγελία: Και για ελπίδα. Γιατί ο καθένας μπορεί να αλλάξει, να κάνει το καλό, να δείξει αγάπη.

Σταυρούλα: Ε, τότε αύριο κερνάω εγώ στο κυλικείο! (όλοι γελούν)

Μήνυμα:
Η παραβολή της Τελικής Κρίσης δεν μας καλεί να φοβηθούμε, αλλά να αγαπήσουμε — κάθε μέρα, με τις πράξεις μας.