ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ
Με αφορμή την γιορτή της 25ης Μαρτίου αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο για τον αγαπημένο μου ήρωα της Επανάστασης, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη.
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ήταν σπουδαίος στρατιωτικός ηγέτης της Ελληνικής Επανάστασης. Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου του 1780 ή του 1782 στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Μαυρομάτι της Καρδίτσας. Η μητέρα του ήταν η Ζωή Ντιμιτσή και ο πατέρας του ο αρματολός Δημήτρης Καραϊσκος. Η Ζωή είχε μείνει χήρα από τον Ιωάννη Μαυρομματιώτη,, και αποφάσισε να κλειστεί σε μοναστήρι . Όντως έγινε καλόγρια, αλλά μια μέρα έξω από την μονή συνάντησε έναν νέο άντρα τον Καραϊσκο τον αγάπησε και άφησε το μοναστήρι. Δεν υπολόγισε την κακή γνώμη που θα σχημάτιζαν οι άνθρωποι γι αυτήν , αντίθετα το διατυμπάνιζε.
Με τον άντρα της τον Δημήτρη έκαναν έναν γιο τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Τ
ο επίθετό του είναι χαϊδευτικό υποκοριστικό του Καραΐσκος, που έφερε ο πατέρας του, Δημήτριος Ίσκος ή Καραΐσκος, Καράς επειδή ήταν μελαμψός. Πρόκειται για σύνθετη λέξη από το τουρκικό kara – που σημαίνει μαύρος – και το παλαιότερο οικογενειακό όνομα Ίσκος. Ήταν μέτριος στο ύψος ,αδύνατος και πολύ γρήγορος, με πλατύ μέτωπο, κατάμαυρα μαλλιά και μάτια που πετούσαν σπίθες. Ένα βασικό του ελάττωμα ήταν βωμολοχία.
Όταν έγινε 15 χρονών η μητέρα του τον πήγε στην αυλή του Αλή Πασά ο οποίος κατάλαβε πόσο ικανός στρατιώτης ήταν. Πολύ γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση με τον αφέντη του, γιατί δεν συμμορφωνόταν με τους αυστηρούς κανονισμούς που είχε επιβάλει ο Αλής στο περιβάλλον του. Γι’ αυτό τον λόγο φυλακίστηκε. Ο Καραϊσκάκης κατάφερε να το σκάσει και να γίνει κλέφτης. Πήγε κοντά στους Κατσαντωναίους, όπου διακρίθηκε αμέσως για την ανδρεία του, την εξυπνάδα του, τις στρατιωτικές του αρετές.
Για την τόσο καλή εικόνα του, τον προβίβασαν σε “πρωτοπαλλήκαρο” και μετά το θάνατο του Κατσαντώνη, έγινε συναρχηγός μαζί με τον Τσόγκα, τον Πάγκαλο και τον Φραγκίστα.
Ο Αλή Πασάς προσπάθησε πάρα πολύ να εξοντώσει τους κλέφτες. Ο Καραϊσκάκης όμως μαζί με τους άλλους αντιστάθηκε έναν ολόκληρο χρόνο πάνω στ’ Άγραφα.Όμως ο τρομερός χειμώνας που ξέσπασε εκείνη τη χρονιά έκανε τους κλέφτες να αποκλείστουν στα χιόνια και να ξεμείνουν από τρόφιμα και πυρομαχικά . Έτσι αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τον αγώνα και να αποβιβασθούν στη Λευκάδα, που ήταν τότε αγγλοκρατούμενη.
Εκεί, πίστευαν πως θα μπορούσαν να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους. Οι Άγγλοι όμως, τους παρέδοσαν στον Αλή Πασά. Έτσι ο Καραϊσκάκης έπεσε πάλι στα χέρια του Αλή, που τον κατέταξε αυτή τη φορά στους άντρες της προσωπικής τους σωματοφυλακής, στους “τζοχανταραίους”. Εκείνος όμως μόλις βρήκε την ευκαιρία, το έσκασε ξανά και πήγε να πολεμήσει με τον πασά Βιδινίου, Πεσβάν – Ογλού, που είχε έρθει τοτε σε σύγκρουση με τον Αλή Πασά.
Μετά τη ήττα του Πεσβάν-Ογλού, ο Καραϊσκάκης ξανάπεσε στα χέρια του Αλή ο οποιος όμως του είχε ιδιαίτερη αδυναμία και όχι μόνο δεν τον τιμώρησε, αλλά τον πάντρεψε με την Γκόλφω, κόρη μιας προστατευόμενής του οικογένειας.
Με την έκρηξη της Επανάστασης, τον Ιανουάριο του 1821 πήρε µέρος στη σύσκεψη της Λευκάδας µαζί µε άλλους οπλαρχηγούς που ήθελαν να προετοιμάσουν την εξέγερση στη Στερεά Ελλάδα και ύψωσε τη σηµαία της Επανάστασης στα χωριά των Τζουµέρκων.
Αν και συγκρούστηκε µε τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο για την ηγεσία των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Στερεά, συνεργάστηκε µαζί του κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου, οπότε ο Καραϊσκάκης έστειλε τµήµα του στρατιωτικού του σώµατος για να ενισχύσει την άµυνα της πόλης.
Ο Μαυροκορδάτος τον κατηγόρησε για προδοσία λέγοντας πως βοηθά τους Τούρκους και για λίγο καιρό δεν πήρε μέρος στον αγώνα. Το 1825 επανήλθε και βοήθησε τους κατοίκους του Μεσολογγίου στον αγώνα κατά των Τούρκων. Το 1826 τον διόρισαν αρχιστράτηγο της Στερεάς Ελλάδας. Μετά από τον μεγάλο αγώνα που έκανε για να υπερασπιστεί την πατρίδα του και πολλές μάχες, στις 23 Απριλίου 1827 πήρε το άλογό του ενώ ηταν άρρωστος για να πολεμήσει και τραυματίστηκε θανάσιμα.
Όλοι στρατιώτες μετά από τον θάνατό του επηρεάστηκαν πολύ, έπεσε το ηθικό τους και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ήττα τους τον Μάιο του 1827.