English

H χειροσφαίριση

Η ιστορία της χειροσφαίρισης

Παιχνίδια παρόμοια με τη χειροσφαίριση αναφέρονται ήδη από την αρχαιότητα: στην αρχαία ελληνική μυθολογία, στην Oδύσσεια, τη ρωμαϊκή εποχή και το μεσαίωνα.
Με τη σύγχρονη μορφή το παιχνίδι εμφανίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη.
Από τότε διαδόθηκε γρήγορα σε όλες τις χώρες του κόσμου. Στην Ελλάδα, οι πρώτοι αγώνες γίνονται στις 13 Φεβρουαρίου του 1977 στο Αμύνταιο Φλώρινας.

Πώς παίζεται

Κάθε ομάδα αποτελείται από έξι παίκτες γηπέδου και έναν τερματοφύλακα (επτά παίκτες συνολικά). Μπροστά από κάθε τέρμα υπάρχει η περιοχή τέρματος η οποία είναι ένα ημικύκλιο ακτίνας 6 μέτρων. Μέσα σε αυτήν την περιοχή έχει την άδεια να κινείται μόνο ο τερματοφύλακας, ο οποίος επιτρέπεται να αγγίζει την μπάλα με όλα τα μέρη του σώματός του. Όλοι οι άλλοι παίκτες επιτρέπεται να χρησιμοποιούν για ρίψη και μεταφορά της μπάλας μόνο τα χέρια τους.
Όταν ένας παίκτης έχει την μπάλα, μπορεί να ντριμπλάρει όσο θέλει, παίζοντάς την με το ένα χέρι κάθε φορά στο έδαφος. Επίσης μπορεί να κρατήσει την μπάλα για τρία δευτερόλεπτα ή να κάνει τρία βήματα κρατώντας την στα χέρια. Κατόπιν μπορεί ή να χτυπήσει την μπάλα στο έδαφος ή να δώσει πάσα σε ένα συμπαίκτη ή τέλος να σουτάρει στο τέρμα.

Το γήπεδο

Oι διαστάσεις του γηπέδου είναι 40 X 20 μέτρα. Oι διαστάσεις αυτές μπορεί να αλλάζουν, ανάλογα με το διαθέσιμο χώρο στην αυλή του σχολείου.

Διάρκεια παιχνιδιού

O αγώνας διαρκεί 2 ημίχρονα των 30 λεπτών (60 λεπτά συνολικά).

Το τέρμα

Oι διαστάσεις του τέρματος είναι 2 μέτρα ύψος και 3 μέτρα πλάτος. Oι διαστάσεις αυτές είναι μικρότερες στο μίνι-χάντμπολ.

Έναρξη του παιχνιδιού

Oι δύο ομάδες ρίχνουν ένα νόμισμα και ο νικητής επιλέγει «μπάλα ή τέρμα». Oι παίκτες της επιτιθέμενης ομάδας παρατάσσονται πάνω στην κεντρική γραμμή του γηπέδου, ενώ οι αμυνόμενοι παίρνουν θέσεις υπεράσπισης του τέρματός τους.

Η μπάλα

Yπάρχουν διαφορετικά μεγέθη μπάλας ανάλογα με την κατηγορία των αγώνων. Η μπάλα να είναι τόσο φουσκωμένη, ώστε να αναπηδά καλά και, ταυτόχρονα, να μπορεί κάποιος να την πιέσει με τον αντίχειρά του.

Oι διαιτητές

Ένας αγώνας διεξάγεται με δύο διαιτητές. Η γραμματεία αποτελείται από το χρονομέτρη που μετρά το χρόνο και το σημειωτή που σημειώνει τα τέρματα, τις αλλαγές των παικτών κλπ.

Παραβάσεις κανονισμών

Δεν επιτρέπεται το σπρώξιμο, το τράβηγμα, το χτύπημα, το αγκάλιασμα και οποιαδήποτε άλλη ενέργεια που είναι επικίνδυνη για τους αντιπάλους.
Το άγγιγμα της μπάλας με το πόδι κάτω από το γόνατο δεν επιτρέπεται. Ένας παίκτης που έχει την μπάλα μπορεί να την ντριμπλάρει όσο θέλει, σπρώχνοντάς την με το ένα χέρι κάθε φορά στο έδαφος. Επίσης, μπορεί να κρατήσει την μπάλα για τρία δευτερόλεπτα ή να κάνει τρία βήματα προτού χτυπήσει την μπάλα στο έδαφος ή να δώσει πάσα σε ένα συμπαίκτη ή να σουτάρει στο τέρμα.
Αν ένας παίκτης διαπράξει παράβαση σε αντίπαλο (φάουλ), κάθε ένας από τους διαιτητές έχει το δικαίωμα να δώσει ελεύθερη ρίψη στην άλλη ομάδα ή αποφασίζει να δώσει πέναλτι που εκτελείται επτά μέτρα μακριά από το τέρμα. Σε μια ελεύθερη ρίψη όλοι οι παίκτες της αντίπαλης ομάδας μένουν τρία μέτρα μακριά από το σημείο που γίνεται η εκτέλεση.

Το μίνι-χάντμπολ

Στη χειροσφαίριση για παιδιά (μίνι-χάντμπολ), κάθε ομάδα αποτελείται από τέσσερις παίκτες γηπέδου και έναν τερματοφύλακα, ενώ υπάρχουν τρεις αναπληρωματικοί παίκτες. Oι βασικές αλλαγές των κανονισμών αφορούν το μέγεθος του γηπέδου (μικρότερο γήπεδο), την μπάλα (μικρότερη μπάλα) και το τέρμα (μικρότερο τέρμα). Η διάρκεια του παιχνιδιού είναι 2 ημίχρονα των 10-15 λεπτών με 7΄-10΄ διάλειμμα μεταξύ τους.

Τι να θυμάστε:
  • Η χειροσφαίριση ξεκίνησε από την κεντρική και βόρεια Ευρώπη.
  • Το παιχνίδι παίζεται αποκλειστικά με τα χέρια. O μόνος που μπορεί να χρησιμοποιήσει τα πόδια του είναι ο τερματοφύλακας.

Μεταβίβαση και υποδοχή της μπάλας

Η μεταβίβαση και η υποδοχή είναι τα πιο σημαντικά στοιχεία του ελέγχου της μπάλας.

Τι να προσέχετε στη μεταβίβαση της μπάλας (πάσα πάνω απ’ το κεφάλι):

  • Να χρησιμοποιείτε τα δάχτυλα για να κρατάτε την μπάλα
  • Πριν την πάσα, κάντε ένα βήμα προς τον παίκτη που θέλετε να στείλετε την μπάλα.
  • Να ρίχνετε την μπάλα με μεγαλύτερη κατά το δυνατόν ακρίβεια.

 

Η υποδοχή της μπάλας μπορεί να γίνει είτε πάνω από το ύψος της μέσης είτε κάτω από το ύψος της μέσης.Τι να προσέχετε για την υποδοχή της μπάλας:

  • Να παρακολουθείτε την μπάλα.
  • Όταν καταλάβετε ότι η μπάλα έρχεται σε σας, απλώστε τα χέρια, όπως στην εικόνα παραπάνω και προσπαθήστε να απορροφήσετε την ορμή της λυγίζοντας τα χέρια σας.
  • Μετά το πιάσιμο της μπάλας, προετοιμαστείτε γρήγορα για να σουτάρετε, να προσποιηθείτε, να κάνετε πάσα ή ντρίμπλα.

Μετακίνηση παίκτη με την μπάλα – Ντριμπλάρισμα

Η ντρίμπλα μπορεί να αποτελεί ένα επιθετικό πλεονέκτημα αν τη χρησιμοποιείτε έτσι ώστε να δημιουργήσετε ευκαιρίες επιτυχίας τέρματος για την ομάδα σας.

Τι να προσέχετε στη ντρίμπλα:

  • Να έχετε ανοιχτή την παλάμη όταν ντριμπλάρετε.
  • Να κρατάτε τον αγκώνα σας ελαφρά λυγισμένο.
  • Να σπρώχνετε την μπάλα κυρίως με τον καρπό και με τις άκρες των δακτύλων.
  • Να κρατάτε το κεφάλι σας ψηλά ώστε να βλέπετε το γήπεδο και τους συμπαίκτες σας.
Οι πολλές ντρίμπλες δεν εξυπηρετούν καμία ιδιαίτερη σκοπιμότητα.

Η ρίψη της μπάλας προς το τέρμα (σουτ)

O γρήγορος ρυθμός της χειροσφαίρισης παρέχει πολλές ευκαιρίες για σκοράρισμα. Χρειάζεται να είστε έτοιμοι να εκτελέσετε το κατάλληλο σουτ κάθε φορά που παρουσιάζονται οι ευκαιρίες.

Τι πρέπει να προσέχετε για το σουτ χωρίς άλμα:

  • Να χρησιμοποιείτε τα τρία βήματα, ώστε να παίρνετε πιο πλεονεκτική θέση προς το τέρμα.
  • Να βλέπετε τον τερματοφύλακα.
  • Το χέρι να κινείται σα μαστίγιο.
  • Μετά το σουτ, το χέρι συνεχίζει την κίνησή του προς τα εμπρός.

Τι να προσέχετε για το σουτ με άλμα:

  • Να χρησιμοποιείτε τα τρία βήματα, ώστε να παίρνετε πιο πλεονεκτική θέση προς το τέρμα.
  • Να βλέπετε τον τερματοφύλακα.
  • Να πηδάτε με το αντίθετο πόδι απ’ το χέρι που θα ρίξει την μπάλα.
  • Το χέρι να κινείται σα μαστίγιο.
  • Μετά το σουτ, το χέρι συνεχίζει την κίνησή του προς τα εμπρός.
  • Η προσγείωση γίνεται με σχεδόν ταυτόχρονο πάτημα των ποδιών στο έδαφος.

Προσποίηση για αποφυγή αμυντικού

Η προσποίηση είναι ένα μέσο για να βγάλετε έναν αμυντικό εκτός θέσης ώστε να δημιουργήσετε περισσότερο κενό χώρο. Αυτό μπορεί να γίνει αλλάζοντας κατεύθυνση και ρυθμό στις κινήσεις σας, έχοντας την μπάλα ή χωρίς αυτήν.
Τι να προσέχετε για την προσποίηση με μπάλα:

  • Όπως σε όλες τις προσποιήσεις, σημασία έχει να δείξετε ότι πραγματικά θέλετε να πάτε προς μια κατεύθυνση και στη συνέχεια πηγαίνετε προς άλλη.
  • Μετά την προσποίηση ακολουθεί πάσα σε συμπαίκτη ή σουτ ή ντρίμπλα.

Τι να προσέχετε για την εκτέλεση προσποίησης χωρίς μπάλα:

  • Ρίξτε όλο το βάρος του σώματος προς τη μία πλευρά (στο ένα πόδι).
  • Στη συνέχεια, κάντε κίνηση προς την άλλη πλευρά με το άλλο πόδι.

Το αποτελεσματικό μαρκάρισμα και το μπλοκάρισμα του σουτ ξεκινά από τη βασική στάση.

Oδηγίες για τοποθέτηση του αμυντικού σε σουτ:

  • Τα πόδια να είναι ανοιχτά στο εύρος των ώμων.
  • Τα γόνατα να είναι ελαφρά λυγισμένα.
  • O κορμός να είναι ευθύς, ελαφρά προς τα εμπρός.
  • Τα μάτια να κοιτάζουν τον αντίπαλο και την μπάλα.
  • Κρατήστε τα χέρια σας ψηλά και ανοιχτά.

O τερματοφύλακας στη χειροσφαίριση

O τερματοφύλακας όχι μόνο αποτελεί την τελευταία γραμμή άμυνας αλλά επίσης τον πρώτο επιθετικό στην ανάπτυξη επίθεσης λόγω της ευθύνης του για το ξεκίνημα της αντεπίθεσης.

Τι πρέπει να προσέχετε αν είστε τερματοφύλακας:

  • Να κοιτάζετε συνεχώς την μπάλα.
  • Να κρατάτε τα γόνατα ελαφρά λυγισμένα.
  • Να κρατάτε τα χέρια ψηλά με τις παλάμες περίπου στο ύψος των ώμων.
  • Να βρίσκεστε ένα βήμα περίπου μπροστά από τη γραμμή του τέρματος.
  • Όταν η μπάλα πηγαίνει δεξιά-αριστερά, να ακολουθείτε την πορεία με γρήγορα πλάγια βήματα σε πορεία τόξου μπροστά από το τέρμα.
  • Όταν καταλάβετε ότι θα γίνει σουτ, σταματήστε την κίνησή σας και προσπαθήστε να αποκρούσετε την μπάλα.

Τι πρέπει να προσέχετε στις αποκρούσεις σουτ αν είστε τερματοφύλακας:

  • Κάντε ένα μικρό βήμα προς την κατεύθυνση που έρχεται η μπάλα (το σουτ).
  • Χρησιμοποιήστε τα χέρια ή τα πόδια σας.
  • Oρμήστε προς την μπάλα!

 

Διάταξη ομάδων κατά την επίθεση

Η ομαδική επίθεση ξεκινά από μια βασική διάταξη, η οποία περιλαμβάνει τις αρχικές θέσεις των παικτών ανάλογα με τις δεξιότητες και τις ικανότητές τους. Για το μίνι-χάντμπολ η πιο κατάλληλη ίσως διάταξη της ομάδας κατά την επίθεση είναι η ονομαζόμενη 3-3 (βλέπε το παράπλευρο σχήμα). Αυτό σημαίνει ότι έχουμε 2 παίκτες που παίζουν από τα άκρα, 1 παίκτη που παίζει πάνω στη γραμμή των 6 μέτρων και 3 περιφερειακούς παίκτες.

Διάταξη ομάδων στην άμυνα

Η πιο απλή διάταξη για την άμυνα είναι άμυνα «ένας με έναν» (μαν το μαν). Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε αμυντικός βρίσκεται κοντά στον παίκτη που μαρκάρει. O αμυντικός προσπαθεί να βρίσκεται πάντα ανάμεσα στον επιθετικό παίκτη που μαρκάρει και στον τερματοφύλακα, όπως στο παρακάτω παράδειγμα.

Oι άμυνες ζώνης στη χειροσφαίριση, όπου κάθε παίκτης καλύπτει ένα συγκεκριμένο χώρο, είναι αποτελεσματικές απέναντι σε επιτιθέμενες ομάδες με συγκεκριμένη επιθετική διάταξη. Oι αμυντικοί τοποθετούνται μπροστά και κοντά στην περιοχή τέρματος. Oι θέσεις των αμυνόμενων σε σχέση με τη γραμμή των 6 μέτρων καθορίζουν το είδος της άμυνας ζώνης. Προκειμένου να πετύχει μια άμυνα ζώνης, οι παίκτες της ομάδας πρέπει να γυρίζουν γρήγορα πίσω μετά από κάθε φορά που χάνουν την μπάλα.
Ένα παράδειγμα ζώνης μπορείτε να δείτε στο παράπλευρο σχήμα. Η ζώνη παίρνει το όνομα 4-2 από τους παίκτες που την αποτελούν.

Ακοντισμός

Αναλυση της Ριψης Ακοντιου

 

Ο ακοντισμός είναι ένα εξαιρετικά τεχνικό άθλημα που απαιτεί τον τέλειο συντονισμό πολλαπλών αρθρώσεων σε διαφορετικά επίπεδα κίνησης.

Η απόσταση που ρίχνεται ένα ακόντιο επηρεάζεται από παράγοντες όπως η ταχύτητα, η διεύθυνση του ανέμου και η αεροδυναμική του ακοντίου. Αλλά οι δύο πιο σημαντικοί παράγοντες είναι η ταχύτητα απελευθέρωσης του ακοντίου και η γωνία απελευθέρωσης του.

28795132_10216029526834171_4481609205836414976_n

Τρία βήματα για μια γρήγορη απελευθέρωση

1. Τρέξιμο και crossover βήματα: μια ρίψη περιλαμβάνει έξι έως δέκα βήματα, ακολουθούμενα από δύο ή τρία βήματα crossover πριν ο αθλητής απελευθερώσει το ακόντιο.2622s5nx-1406773325

Τα πρώτα βήματα χρησιμοποιούνται για την απόκτηση ταχύτητας και ρυθμού. Ο αθλητής γυρνάει έπειτα σε crossover πλαϊνά βήματα. Αυτά του επιτρέπουν να συνεχίσει να αυξάνει την ταχύτητα ενώ προετοιμάζεται για καλή θέση απελευθέρωσης.

Η μέση μέγιστη ταχύτητα εκτέλεσης ενός ελίτ αθλητή κυμαίνεται από 5-6 m/s (20 km/h), οι οποίοι απελευθερώνουν τελικά το ακόντιο στα 28-30 m/s (100 km/h). το μεγαλύτερο μέρος της ταχύτητας επιτυγχάνεται από  «ολόκληρο το σώμα» στα δύο τελευταία βημάτα.

Το δεύτερο crossover βήμα, γνωστό ως βήμα παρόρμησης, είναι ελαφρώς μεγαλύτερο για να επιτρέψει στον ρίπτη να προσγειωθεί με το βάρος του πάνω στο πίσω πόδι του. Έτσι ο αθλητής βρίσκεται στη σωστή θέση για να ξεκινήσει την κίνηση ρίψης.

2. Μεταφορά: Το τελικό βήμα, γνωστό ως βήμα παράδοσης, επιτρέπει στον αθλητής να μεταφέρει την ορμή που δημιουργήθηκε προς τα πάνω στο ακόντιο. Αυτό επιτυγχάνεται σε μια κίνηση που μετεφέρει το κέντρο βάρους από το σώμα στο ακόντιο. Πρόκειται για μια μετατόπιση ενέργειας που μοιάζει με μαστίγιο από το ισχίο μέχρι τον ώμο στον αγκώνα και στο ακόντιο.

Η παράδοση ξεκινά καθώς ο αθλητής προσγειώνεται στο πίσω πόδι του με ευθυτενές χέρι και το άκρη του ακοντίου ευθυγραμμίσμένη με τα μάτια του.

nb83vyrh-1406771839

Η πρώτη κίνηση είναι να ξεκινήσει η περιστροφή του δεξιού γόνατος και του δεξιού ισχίου ενώ διατηρείται η θέση του κορμού.

Το μπροστινό πόδι σταθερο με σκοπό το «κλείδωμα» και την ελαχιστοποίηση της κάμψης του γόνατος, έτσι ώστε η δεξιά πλευρά του αθλητή να κινείται γρήγορα γύρω από το αριστερό.

Μια δύναμη έξι έως οκτώ φορές το σωματικό βάρος του αθλητή μεταφέρεται. Ένα λυγισμένο ή «μαλακό» γόνατο θα έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της μεταφοράς ενέργειας, οπότε είναι σημαντικό οι αθλητές να βελτιώσουν τη δύναμη των ποδιών και των αστραγάλων τους για να μπορούν να χειριστούν αυτές τις μεγάλες δυνάμεις.

3. Παράδοση και αποκατάσταση: μόλις μπροστινό πόδι ακουμπήσει στο εδαφος, αρχίζει η κίνηση του άνω μέρους του σώματος. Καθώς το ισχίο – φθάνει στο τέλος της εμβέλειας της κίνησης του και επιβραδύνεται, αναλαμβάνει η επόμενη άρθρωση – ο ώμος, έπειτα ο αγκώνας και τελικά το ακόντιο όπου επιταχύνεται.

czcpt2h8-1406699930

Το τελικό αποτέλεσμα είναι υψηλή ταχύτητα απελευθέρωσης του ακοντιου.

Το ακόντιο ρίχνεται πάνω από τον ώμο με μια κάμψη στην πλευρά του ρίπτη.

Γωνία απελευθέρωσης

Η δεύτερη σημαντική παράμετρος είναι η γωνία με την οποία ρίχνεται το ακόντιο. Η καλύτερη γωνία απελευθέρωσης είναι μεταξύ 32º και 36º, αλλά αυτό είναι δύσκολο να επιτευχθεί.

Η διαδρομή πτήσης και η απόσταση που θα φτάσει το ακόντιο εξαρτώνται από τη γωνία προσβολής, η οποία είναι η διαφορά μεταξύ:

γωνία στάσης (angle of attitude): ο προσανατολισμός του ακοντίου σε σχέση με το έδαφος
γωνία ταχύτητας (ngle of velocity vector): η διαδρομή του κέντρου της μάζας του ακοντίου (όχι η άκρη).

t53nwr39-1406680447
Ορισμός Γωνίας Απελευθέρωσης. Ινστιτούτο Αθλητικής Κίνησης Επιστήμης Αυστραλίας.

Η ιδανική γωνία είναι μηδέν.

Αν η γωνία στάσης είναι μεγαλύτερη από τη γωνία ταχύτητας, το ακόντιο δεν θα ταξιδέψει με αεροδυναμική. Η επιφάνεια του θα το επιβραδύνει και θα μειώσει την απόσταση ρίψης.

Μια συνηθισμένη συμβουλή από τους προπονητές είναι να «ρίχνουν μέσα από την μύτη» για να βοηθήσουν τους αθλητές να ελέγξουν τη γωνία απελευθέρωσης.

Συχνά, ο καλύτερος ρίπτης είναι αυτός που είναι σε θέση να ελέγχει τη γωνία απελευθέρωσης σε σχέση με τον άνεμο.

Τένις

Πως παίζεται το τένις

Ας ξεκινήσουμε από τα πιο βασικά, για όσους είναι εντελώς αρχάριοι και δεν έχουν καμία απολύτως επαφή με το άθλημα. Το τένις, ή αλλιώς η αντισφαίριση όπως είναι στα ελληνικά, μπορεί να είναι ατομικό ή διπλό. Κάθε παίκτης χρησιμοποιεί από μια ρακέτα για να κατευθύνει το μπαλάκι στο «γήπεδο» του αντιπάλου του, ξεκινώντας πάντα με σερβίς το οποίο εναλλάσσεται από game σε game. Για να κερδίσει ένας παίκτης πρέπει να έχει τρία νικηφόρα set, ενώ στο τένις γυναικών τα νικηφόρα set πρέπει να είναι δύο. Κάθε σετ αποτελείται από μεμονωμένα παιχνίδια (games), τα οποία πρέπει να είναι τουλάχιστον 6. Για να είναι ένα σετ νικηφόρο στο τένις πρέπει η διαφορά των παικτών να είναι δύο games, για παράδειγμα 6-4 ή 7-5. Σε περίπτωση που οι δυο παίκτες είναι ισόπαλοι με 6-6 games, τότε το σετ κρίνεται στο tie-break. Για να κερδηθεί ένα game πρέπει οι παίκτες να φτάσουν τους 40 πόντους. Οι πόντοι στα παιχνίδια στο τένις έχουν την ακολουθία 15 – 30 – 40. Αν δυο παίκτες ή παίκτριες είναι ισόπαλοι/ες 40-40, τότε ο επόμενος κερδισμένος πόντος δίνει πλεονέκτημα (AD) και αν κερδηθεί και πάλι τότε έχουμε νικηφόρο game. Λίγο πολύ αυτοί είναι οι βασικότεροι κανόνες στο τένις, οι οποίοι με εξαίρεση το tie-break, δεν έχουν αλλάξει από την αρχή του αθλήματος.

Διαφορετικά γήπεδα τένις

Το τένις είναι άθλημα ρακέτας που παίζεται σε ειδικά διαμορφωμένα γήπεδα. Το γήπεδο χωρίζεται στην μέση με ειδικό δίχτυ χαμηλού ύψους (περίπου 90 εκ.) και κάθε πλευρά του είναι περίπου 12 μήκος x 11 πλάτος. Τα γήπεδα που θα συναντήσετε στο τένις είναι τα εξής:

  • Σκληρά γήπεδα
    Τα περισσότερα γήπεδα τένις έχουν συνήθως σκληρή επιφάνεια. Τα δύο από τα τέσσερα Grand Slams διεξάγονται σε σκληρό γήπεδο, και συγκεκριμένα το Αυστραλιανό Όπεν και το Αμερικάνικο Όπεν.
  • Χωμάτινα Γήπεδα
    Ο δεύτερος τύπος γηπέδου που θα συναντήσετε πιο συχνά στο τένις, και ειδικά σε παιχνίδια που παίζονται εντός Ευρώπης, είναι το χώμα. Μάλιστα, το διάσημο Grand Slam του Ρολάν Γκαρός, ή αλλιώς το Γαλλικό Όπεν, παίζεται στα δημοφιλή χωμάτινα γήπεδα του Παρισιού.
  • Γήπεδα με χόρτο
    Τα διασημότερα γήπεδα με χόρτο είναι αυτά του Wimbledon, του τρίτου στην σειρά Grand Slam της σεζόν. Γενικά, τέτοια γήπεδα θα συναντήσετε πιο σπάνια, και κυρίως εντός Αγγλίας.

Τα μεγάλα πρωταθλήματα στο τένις (Grand Slams)

Αναφερθήκαμε συνοπτικά παραπάνω, αλλά αξίζει να αφιερώσουμε μια ολόκληρη παράγραφο στα τέσσερα μεγάλα πρωταθλήματα στο τένις, ή αλλιώς τα Grand Slams. Πρόκειται για ετήσια τουρνουά, τα οποία δίνουν τα μεγαλύτερα χρηματικά έπαθλα, αλλά και τους περισσότερους πόντους στην κατάταξη των παικτών (για την οποία θα μιλήσουμε αμέσως μετά. Όπως είπαμε, τα Grand Slams είναι συνολικά τέσσερα, και συγκεκριμένα έχουν αυτή την σειρά:

  • Αυστραλιανό Όπεν (Australian Open) στα μέσα Γενάρη
  • Γαλλικό Όπεν ή Ρολάν Γκαρός (French Open/Roland Garros) στα τέλη Μαΐου
  • Wimbledon τον Ιούνιο/Ιούλιο
  • Αμερικάνικο Όπεν (US Open) στα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτέμβρη

Τις επιφάνειες των γηπέδων τις αναλύσαμε και παραπάνω. Αυτό που αξίζει να αναφέρουμε είναι πως αν ένας παίκτης ή παίκτρια καταφέρει να κερδίσει και τα τέσσερα πρωταθλήματα μέσα σε ένα ημερολογιακό έτος, τότε συνηθίζεται να λέγεται πως κάνει Grand Slam

H κατάταξη των παικτών

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο τένις αποτελεί η παγκόσμια κατάταξη των αθλητών. Επίσημα γνωστή ως ATP Rankings, η κατάταξη αυτή αποτελεί μια μέθοδο καθορισμού των καλύτερων παικτών με τρόπο αμερόληπτο και αντικειμενικό. Η κατάταξη ξεκίνησε το 1973 για το ατομικό και το 1976 για το διπλό, και από τότε ανανεώνεται σταθερά κάθε Δευτέρα, με την προσθήκη νέων πόντων όπως αυτοί συλλέγονται μετά από κάθε εμφάνιση ενός παίκτη. Όπως είπαμε και παραπάνω, από όλα τα τουρνουά στο τένις, τους περισσότερους πόντους δίνουν τα τέσσερα Grand Slams. Αυτή την στιγμή, πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη είναι ο Novak Djokovic στους άνδρες, και πρώτη για τις γυναίκες είναι η Naomi Osaka.

Βόλεϊ

ΚΑΝΟΝΕΣ

ΣΚΟΠΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

Σκοπός του παιχνιδιού είναι να περάσει η μπάλα πάνω από το φιλέ και να ακουμπήσει στο γήπεδο του αντιπάλου ή να αναγκαστεί ο αντίπαλος να την πετάξει εκτός γηπέδου. Για να πετύχει το σκοπό αυτό η κάθε ομάδα έχει δικαίωμα να κάνει τρεις μπαλιές με οποιοδήποτε μέρος του σώματος.Το μπλοκ δεν υπολογίζεται στις επαφές της ομάδας.Το ποδί δεν επιτρέπεται.

Ο ίδιος παίκτης δεν έχει δικαίωμα να κάνει δύο συνεχόμενες μπαλιές. Επίσης, μετά από κάθε χτύπημα η μπάλα πρέπει να αναπηδήσει, δηλαδή δεν μπορεί να κρατηθεί από τον παίχτη (πιαστό).Οι διαιτητές είναι λίγο πιο ελαστικοί όταν γίνεται πιαστό στην πρώτη επαφή της μπάλας(αυτό βέβαια σε μικρότερες κατηγορίες).

ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ

Η κάθε ομάδα πετοσφαίρισης αποτελείται από έξι παίκτες. Επίσης, μπορεί να έχει μέχρι έξι αναπληρωματικούς, έναν προπονητή, το βοηθό του και φυσιοθεραπευτή. Στο ξεκίνημα κάθε σερβίς οι έξι αγωνιζόμενοι παίκτες πρέπει να βρίσκονται μέσα στο γήπεδο και σε συγκεκριμένες θέσεις. Είναι τρεις στην επιθετική ζώνη (μπροστά: αριστερά, κέντρο, δεξιά) και τρεις στην αμυντική ζώνη (πίσω: αριστερά, κέντρο, δεξιά). Εξαιρείται ο παίκτης που εκτελεί το σερβίς.

Οι παίκτες που βρίκονται στην αμυντική ζώνη δεν επιτρέπεται να εκδηλώσουν επιθετικό χτύπημα πατώντας στην μπροστινή ζώνη από ύψος μεγαλύτερο του φιλέ.

Κάθε φορά που η ομάδα τους κερδίζει το σερβίς, οι παίκτες μετακινούνται κατά μία θέση προς τα δεξιά, κατά τη φορά των δεικτών του ρολογιού. Έτσι σταδιακά όλοι οι παίκτες παίζουν σε όλες τις θέσεις. Σε περίπτωση αλλαγής, ο παίκτης που βγήκε μπορεί να μπει μόνο στη θέση του παίκτη που μπήκε ώστε να μην αλλάζει θέσεις στο γήπεδο.

ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ,ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗ ΠΕΤΟΣΦΑΙΡΗΣΗ

Οι θέσεις έχουν ως εξής 1.είναι η θέση στα δεξιά στην αμυντική ζώνη.Ο παίχτης που βρίσκεται σε αυτή εκτελεί το σερβίς.Σε αυτή τη θέση αμύνονται είτε ο πασαδόρος και ο διαγώνιος(σύστημα 5-1)είτε οποιοσδήποτε άλλος παίχτης σε άλλο σύστημα παιχνιδιού. 2.είναι η θέση στα δεξιά στην επιθετική ζώνη από την οποία καρφώνει ο διαγώνιος(5-1) ή άλλος παίχτης σε άλλο σύστημα παιχνιδιού.Σε αυτήν πασάρει και βγάζει μπλοκ ο πασαδόρος ανάλογα πάντα με το σύστημα παιχνιδιού. 3.είναι η κεντρική θέση στην επιθετική ζώνη.Σε αυτή παίζει ο κεντρικός ή ο πασαδόρος σε σύστημα 6-0 4.Είναι η αριστερή θέση στην επιθετική ζώνη.Σε αυτή παίζει ο ακραίος(σύστημα 5-1) ή οποιοσδήποτε άλλος παίχτης σε άλλο σύστημα παιχνιδιού. 5.Είναι η αριστερή θέση στην αμυντική ζώνη.Σε αυτή αμύνεται ο κεντρικός ή ο libero(σύστημα 5-1) ή οποιοσδήποτε άλλος παίχτης σε άλλο σύστημα παιχνιδιού. 6.Είναι η κεντρική θεση στην αμυντική ζώνη.Σε αυτή αμύνεται ο ακραίος(5-1) ή οποιοσδήποτε άλλος παίχτης σε άλλο σύστημα παιχνιδιού.

ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΕΣ

Παρακάτω περιγράφονται οι ειδικότητες που μπορεί να έχει ένας παίκτης σε έναν αγώνα πετοσφαίρισης.Ο τρόπος παιχνιδιού είναι διαφορετικός ανάλογα με το σύστημα παιχνιδιού.

Εμείς θα μελετήσουμε παρακάτω το σύστημα 5-1(το σύστημα στο οποίο πασαδόρος είναι μόνο ένας παίχτης).

Α)ο ακραίος:είναι ο παίχτης ο οποίος καρφώνει και παίρνει υποδοχή στη θέση 4(όταν βρίσκεται στην επιθετική ζώνη) και αμύνεται στο 6 όταν βρίσκεται στην αμυντική ζώνη.

Β)ο διαγώνιος:είναι ο παίχτης ο οποίος καρφώνει και παίρνει υποδοχή στη θέση 2(όταν βρίσκεται στην επιθετική ζώνη) και αμύνεται στο 1 όταν βρίσκεται στην αμυντική ζώνη.Οταν βρίσκεται στη πίσω ζώνη και συνεπώς ο πασαδόρος στην επιθετική ζώνη, καρφώνει πάλι από το 2 προσέχοντας να μην κάνει υπέρβαση(να καρφώσει δηλαδή την μπάλα μέσα στην επιθετική ζώνη όταν η μπάλα βρίσκεται σε σημείο ψηλότερο από το φιλέ).Θεωρείται ο καλύτερος επιθετικός της ομάδας.

Γ)ο κεντρικός:είναι ο παίχτης ο οποίος καρφώνει και παίρνει υποδοχή στη θέση 3(όταν βρίσκεται στην επιθετική ζώνη) και αμύνεται στο 5 όταν βρίσκεται στην αμυντική ζώνη.Συνήθως όμως τον αντικαθιστά ο λίμπερο ,όταν βρίσκεται στην αμυντική ζώνη.Μπορεί να καρφώνει είτε δεύτερο χρόνο,είτε πρώτο χρόνο(στις μεγαλύτερες ομάδες χρησιμοποιείται σπάνια ο δεύτερος).

Δ)ο λίμπερο:αμυντικός παίχτης που παίζει στην πίσω ζώνη.Για περισσότερες πληροφορίες συμβουλευτείτε την ενότητα <<ο λίμπερο>>.

Ε)ο πασαδόρος:είναι ο παίχτης ο οποίος πασάρει από τη θέση 2(όταν βρίσκεται στην επιθετική ζώνη) και πάλι από τη θέση 2 όταν βρίσκεται στη ζώνη άμυνας(ισχύει ο κανόνας της υπέρβασης).Όταν βρίσκεται στην αμυντική ζώνη αμύνεται στη θέση 1.Αν δε βγάλει άμυνα προχωρά γρήγορα στη θέση 2 γαι να κάνει πάσα και έπειτα επιστρέφει πάλι στη θέση 1.Σε περίπτωση που βγάλει άμυνα το ρόλο του πασαδόρου αναλαμβάνει ο κεντρικός.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Το παιχνίδι ξεκινά με σερβίς της μιας ομάδας έπειτα από κλήρωση. Το σερβίς εκτελείται από τον παίκτη της πισω δεξιά θέσης, από ένα σημείο πίσω από την τελική γραμμή του γηπέδου. Παλιότερα ο παίκτης που εκτελούσε σερβίς όφειλε να βρίσκεται στην πίσω δεξιά γωνία και εκτός τελικής γραμμής. Τα τελευταία χρόνια επιτρέπεται η εκτέλεση του σερβίς από οποιοδήποτε σημείο πίσω από την τελική γραμμή. Με την εκτέλεση του σερβίς η μπάλα προωθείται πάνω από το φιλέ προς τη μεριά της αντίπαλης ομάδας χωρίς να μεσολαβήσει άλλος παίκτης της ομάδας που εκτελεί το σερβίς. Παλιότερα απαγορευόταν να χτυπήσει στο φιλέ αλλά ο σημερινός κανονισμός το επιτρέπει.

Κάθε φορά που η μπάλα φτάνει στην περιοχή της, η ομάδα προσπαθεί να την επαναφέρει στην αντίπαλη περιοχή με τρεις μπαλιές. Συνήθως ο πρώτος παίκτης αποκρούει, ένας δεύτερος υψώνει δίνοντας πάσα κοντά στο φιλέ και ένας τρίτος καρφώνει με δύναμη προς το αντίπαλο μέρος. Δεν υπολογίζεται ως μπαλιά τυχόν απόκρουση της μπάλας από το αμυντικό μπλοκ στο καρφί του αντίπαλου. Παλιότερα η απόκρουση αυτή θεωρείτο ως μία από τις τρεις μπαλιές, με αποτέλεσμα να υπάρχουν διχογνωμίες κατά πόσο η μπάλα βρήκε ή όχι στο αμυντικό μπλοκ.

Μια ομάδα κερδίζει έναν πόντο, όταν καταφέρει να στείλει τη μπάλα στο έδαφος της αντίπαλης ομάδας (μέσα) ή όταν η αντίπαλη ομάδα στείλει τη μπάλα εκτός γηπέδου (άουτ). Η ομάδα που κερδίζει πόντο εκτελεί και σερβίς. Όσο συνεχίζει να κερδίζει πόντους το σερβίς εκτελεί ο ίδιος παίκτης. Όταν χάσει πόντο, παίρνει το σερβίς η άλλη ομάδα, οι παίκτες της οποίας μετακινούνται μια θέση προς τα δεξιά, κατά τη φορά των δεικτών του ρολογιού. Παλιότερα μια ομάδα κέρδιζε πόντο μόνο όταν εκτελούσε σερβίς. Δηλαδή, πρώτα έπρεπε να κερδίσει την αλλαγή του σερβίς και στη συνέχεια τον πόντο. Με το παλιό σύστημα, σε ένα παιχνίδι μπορούσαν να γίνονται συνεχείς αλλαγές και να μην κερδίζονται πόντοι, με αποτέλεσμα να είναι απροσδιόριστη η διάρκειά του. Αυτός ήταν ο λόγος που καταργήθηκε.

Νικήτρια αναδεικνύεται η ομάδα που κερδίζει τρία σετ. Στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του αθλήματος η νικήτρια ομάδα προέκυπτε από δύο νικηφόρα σετ, σύστημα που εφαρμόζεται ακόμα σε σχολικά ή παιδικά πρωταθλήματα. Το κάθε σετ τελειώνει όταν μια ομάδα φτάσει τους 25 πόντους και έχει τουλάχιστον δύο πόντους προβάδισμα (δηλαδή τουλάχιστον: 25-23). Αλλιώς το σετ συνεχίζεται μέχρι να επιτευθχεί προβάδισμα δύο πόντων από μια ομάδα (26-24, 27-25 κλπ) χωρίς όριο. Με το παλιό σύστημα διεξαγωγής (πρώτα αλλαγή σερβίς και μετά πόντος) τα σετ τελείωναν στους 15 πόντους, πάλι με καθαρό προβάδισμα δύο πόντων.

Μετά από κάθε σετ οι ομάδες αλλάζουν πλευρά στο γήπεδο. Αν μετά από τέσσερα σετ οι ομάδες είναι ισόπαλες 2-2, ο νικητής αναδεικνύεται σε ένα πέμπτο τελικό σετ (τάι-μπρέικ) των 15 πόντων, πάντα με προβάδισμα δύο πόντων για το νικητή (15-13 τουλάχιστον ή 16-14, 17-15 κλπ). Στο πέμπτο σετ οι ομάδες αλλάζουν τερέν, όταν κάποια φτάσει τους 8 πόντους.

ΤΟ ΚΑΡΦΙ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ

Το καρφί στη πετοσφαίριση μπορεί να γίνει σε τρεις χρόνους.

Ο χρόνος προσδιορίζεται από το ύψος της πάσας.

1ος χρόνος:Γίνεται από το 3.Στη προκειμένη περίπτωση η πάσα απομακρύνεται ελάχιστα από τα χέρια του πασαδόρου.Ο κεντρικός για να την προλάβει πρέπει να βρίσκεται ήδη στον αέρα όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια του πασαδόρου.Είναι ταχύτατο καρφί και πολύ αποτελεσματικό γιατί ο χρόνος αντίδρασης των αντιπάλων(ακόμα και του μπλοκ)είναι ελάχιστος. Υπάρχει και μια δεύτερη περίπτωση πρώτου χρόνου που γίνεται από το 2 κατόπιν συνεννόησης του πασαδόρου και του διαγωνίου.

2ος χρόνος:Γίνεται κυρίως από το 4,3,2 αλλά και από τις πίσω θέσεις σε περίπτωση που μια ομάδα θέλει να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους της ή σε περίπτωση άσχημης πάσας. Η μπάλα,σε αυτό το καρφί,φτάνει περίπου το ύψος των 3-3,5m.

3ος χρόνος:Χρησιμοποιείται πολύ σπάνια και η μπάλα μπορεί να φτάσει πάνω από 3,5m.

ΤΑΙΜ-ΑΟΥΤ

Κάθε ομάδα δικαιούται από δύο τάιμ άουτ των 30 δευτερολέπτων σε κάθε σετ, τα οποία δίνονται μόνον όταν έχει λήξει η φάση. Στις μεγάλες διοργανώσεις επιτρέπεται οι διαιτητές να δίνουν δύο τεχνικά τάιμ άουτ των 60 δευτερολέπτων σε κάθε ένα από τα τέσσερα πρώτα σετ, μόλις μια ομάδα φτάσει στους 8 και στους 16 πόντους για λόγους τηλεοπτικού διαφημιστικού χρόνου. Στο πέμπτο σετ δεν επιτρέπεται τεχνικό τάιμ άουτ.Τυπικά κατάτη διάρκεια του τάιμ άουτ οι έξι παίχτες που παίζουν εκείνη τη στιγμή απαγορεύεται να βρίσκονται μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

ΑΛΛΑΓΕΣ-ΛΥΜΠΕΡΟ

Κάθε ομάδα δικαιούται να αλλάξει παίκτη, όταν λήξει μια φάση. Ο παίκτης που βγαίνει ξαναμπαίνει στη θέση του παίκτη που μπήκε. Μπορούν να γίνουν έξι τέτοιες αλλαγές.Αν ένας παίχτης μπει να παίξει και μετά ξαναβγεί και αντικατασταθεί από τον παίχτη που προηγουμένως αντικατέστησε λέμε ότι έκλεισε η αλλαγή. Σύμφωνα με τους νέους κανονισμούς σε κάθε ομάδα αγωνίζεται ένας παίκτης λίμπερο, ο οποίος φορά διαφορετική φανέλα από τους συμπαίκτες του.

Ο λίμπερο παίζει μόνο στην αμυντική γραμμή, αντικαθιστά απεριοριόριστες φορές τους συμπαίκτες του στην άμυνα, απαγορεύεται να κανει σερβίς, να κάνει επίθεση με καρφί (ψηλότερα από το φιλέ ακόμα και στην αμυντική ζώνη), να κάνει μπλοκ και να αντικαταστήσει δύο παίκτες συνεχώς χωρίς να μεσολαβήσει σερβίς.Τέλος,απαγορεύεται να κάνει πάσα μέσα στην επιθετική ζώνη.

π.χ.ο παίχτης λίμπερο παίρνει εντολή από τον προπονητή να αντικαταστήσει τον παίχτη(συνήθως τον κεντρικό) που βρίσκεται στο 1 αφού χάσει η ομάδα του το δικαίωμα του σερβίς.Το κάνει.Αφού βγάλει υποδοχή είναι υποχρεωμένος να πάει να αμυνθεί στη θεση 5.Μόλις περνά από τη θέση 5 στη θέση 4 βγαίνει από τον αγωνιστικό χώρο αλλάζοντας θέση με τον παίχτη που είχε βγει προηγουμένως.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

Σύμφωνα με τον κανονισμό πόντος εις βάρος μιας ομάδας καταλογίζεται επίσης, όταν κάποιος παίκτης της υποπέσει στα εξής παραπτώματα:

  • Μεταφορά της μπάλας (πιαστό).
  • Άγγιγμα του φιλέ.
  • Πέρασμα των χεριών πάνω από το φιλέ προς το αντίπαλο μέρος για την παρεμπόδιση της αντίπαλης επίθεσης.
  • Πέρασμα του σώματος στο αντίπαλο μέρος, με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση του αντιπάλου. Δεν απαγορεύεται το στιγμιαίο πέρασμα ή πάτημα στην αντίπαλη περιοχή κατά την εκδήλωση επίθεσης, εφόσον δεν εμποδίζεται ο αντίπαλος.
  • Δύο συνεχόμενα χτυπήματα (διπλή μπαλιά). Το χτύπημα σε μπλόκο δεν υπολογίζεται.
  • Πέρασμα της μπάλας προς το αντίπαλο μέρος δίπλα ή κάτω από το φιλέ.

ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ

Κάθε παιχνίδι βόλεϊ διευθύνεται από δύο διαιτητές και δύο ή τέσσερις επόπτες γραμμών ανάλογα με το επίπεδο της διοργάνωσης. Οι δύο διατητές βρίσκονται εκατέρωθεν του φιλέ, στην κεντρική γραμμή του γηπέδου. Ο πρώτος διατητής κάθεται πάνω σε σκάλα σε ύψος 50 ως 80 εκ. πάνω από το φιλέ και ο δεύτερος στέκεται όρθιος στην απέναντι πλευρά. Ο πρώτος διευθύνει και έχει τον αποφασιστικό λόγο για κάθε φάση. Ο δεύτερος ελέγχει τις παραβάσεις στην περιοχή ευθύνης του.

Οι επόπτες γραμμών κρατούν σημαιάκια και υποδεικνύουν αν η μπάλα χτύπησε εντός ή εκτός γηπέδου δείχνοντας προς τα κάτω ή προς τα πάνω αντίστοιχα. Επίσης, ελέγχουν αν η μπάλα πέρασε πάνω ή δίπλα από τις κεραίες του φιλέ.

Επίσης, υπάρχει σημειωτής που είναι υπεύθυνος για τη σημείωση των πόντων, τις αλλαγές, τα ταϊμ άουτ και γενικά καταγράφει τις αποφάσεις των διαιτητών στο φύλλο αγώνα.

Μπάσκετ

Πως παίζεται το μπάσκετ 

  • Παίζεται με δύο ομάδες των πέντε ατόμων σε ένα ορθογώνιο γήπεδο συνήθως κλειστό, που στο έδαφός του έχει παρκέ με δύο αντικριστά καλάθια που βρίσκονται σε ύψος 3,05 μέτρα (10 πόδια) από το έδαφος.
  • Οι παίκτες επιτρέπεται να ακουμπήσουν την μπάλα μόνο με τα χέρια, ωστόσο δε συνιστά παράβαση εάν αυτή ακουμπήσει και οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος, εκτός από τα πόδια.
  • Σκοπός των ομάδων είναι να βάλουν με σουτ την μπάλα μέσα από το καλάθι όσο το δυνατόν περισσότερες φορές στα 40 λεπτά του αγώνα.
  • Η ομάδα που θα πετύχει περισσότερους πόντους είναι η νικήτρια.
  • Ανάλογα με το ποια ομάδα κατέχει την μπάλα, οι παίκτες παίζουν αμυντικά ή επιθετικά. Ο συνολικός χρόνος της επίθεσης μιας ομάδας είναι 24 δευτερόλεπτα, ενώ για να περάσει μια ομάδα την μπάλα από το μισό γήπεδο έχει μόνο 8 δευτερόλεπτα.
  • Δεν επιτρέπεται να τρέχει κάποιος κρατώντας την μπάλα (Αυτή η παράβαση ονομάζεται βήματα): Πρέπει ή ταυτόχρονα να κτυπά τη μπάλα στο πάτωμα, δηλαδή  να κάνει ντρίπλα ή να σταματήσει και να δώσει πάσα. Αν ένας παίκτης σταματήσει την ντρίπλα, τότε δεν μπορεί να την ξαναξεκινήσει διότι αυτό θεωρείται διπλή ντρίπλα.  Και στις δύο περιπτώσεις η μπάλα πηγαίνει στην αντίπαλη ομάδα.
  • Κάθε αγώνας διαρκεί 4 περιόδους ίσης διάρκειας 10 λεπτών.
  • Κάθε προπονητής έχει το δικαίωμα να καλέσει τους παίκτες του στον πάγκο για να τους δώσει οδηγίες. Αυτό λέγεται time-out και κατά τη διάρκειά του ο αγώνας διακόπτεται για 1 λεπτό, ενώ οι παίκτες συγκεντρώνονται για οδηγίες.
  • Στο παρκέ υπάρχει η γραμμή του τρίποντου, που ορίζει την αξία κάθε σουτ. Οι αθλητές μπορούν να σκοράρουν για 2 πόντους μέσα από τη γραμμή ή για 3 έξω από αυτήν, εφόσον δεν την πατούν. Για 1 πόντο μετράει η βολή, την οποία σουτάρουν οι παίκτες μετά από φάουλ ή τεχνική ποινή των αντιπάλων.
  • Τα πιο διαδεδομένα ονόματα θέσεων στο μπάσκετ είναι τα ακόλουθα:
    • Point guard (συνήθως ο ταχύτερος παίκτης στην ομάδα)
    • Shooting guard
    • Small forward
    • Power forward
    • Center (χρησιμοποιεί το ύψος και το μέγεθος του για να σκοράρει)