Ευγνωμοσύνη: ένα χρέος που δε σβήνει…(ΤΣΙΡΑΜΠΙΔΟΥ)

Πόσοι γνωρίζουν άραγε πως η πρώτη διπλωματική αναγνώριση  της ελληνικής επανάστασης του 1821 ήρθε από το Χαΐτιον, ήτει από την ... Αϊτή;! Μια μικρή χώρα της Καραϊβικής θάλασσας,  που μετρούσε μόλις 18 χρόνια από τη δική της ανεξαρτησία, έσπευσε στις 15 Ιανουαρίου 1822 με επίσημη επιστολή να αναγνωρίσει το δικαίωμα των Ελλήνων για αυτοδιάθεση.

Επιφανείς Έλληνες που ζούσαν στο Παρίσι με επικεφαλής τον Αδαμάντιο Κοραή ήρθαν σε συνεννόηση με τον περίφημο Γάλλο στρατηγό Λαφαγιέτ κι έστειλαν επιστολή προς τον Πρόεδρο της Αϊτής ζητώντας βοήθεια. Ο Jean Pierre Boyer τους απάντησε ένθερμα. Οι Αϊτινοί γνώριζαν ήδη για την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης. Ο λαός είχε υποδεχτεί το νέο με ενθουσιασμό καθώς και οι ίδιοι πρόσφατα αποτίναξαν το ζυγό και ένιωθαν τι σημαίνει αγώνας για την ελευθερία. Κατανοούν το βάρος της πολύχρονης υποδούλωσης κι εκφράζουν τη χαρά τους για τις πρώτες νίκες που σημείωσαν οι αγωνιστές ως γνήσιοι απόγονοι του Λεωνίδα. Θα ήθελαν να συντρέξουν στην επανάσταση με στρατεύματα και με πολεμοφόδια ή έστω με χρηματική ενίσχυση αλλά και οι ίδιοι αντιμετωπίζουν ακόμη πολλαπλά προβλήματα στο νεοϊδρυθέν κράτος. Έχουν όμως επιθυμία αν οι περιστάσεις στο μέλλον το επιτρέψουν να αποστείλουν βοήθεια στα τέκνα της Ελλάδας. Εύχονται από καρδιάς να σημειωθούν νίκες μιας άλλης Σαλαμίνας κι ενός νέου Μαραθώνα για την ιερή υπόθεση των δικαιωμάτων, της θρησκείας και της πατρίδας.

Υπήρξε και κάποιο ακόμη κοινό στοιχείο στον αγώνα των δύο λαών. Η Αϊτή ήταν η πρώτη χώρα που κατάργησε τη δουλεία. Αλλά και οι Έλληνες στο σύνταγμα της Επιδαύρου το 1822 τόνισαν την ισότητα όλων ενώπιον του νόμου, ενώ στο σύνταγμα της Τροιζήνας το 1827 ακόμη πιο ξεκάθαρα δηλώθηκε πως σε ελληνικό έδαφος δεν νοείται αγοραπωλησία ανθρώπου, ενώ οποιοσδήποτε δούλος καταφτάσει στην Ελλάδα είναι ελεύθερος και ακαταζήτητος από τον δεσπότη του.

Τα χρόνια κύλησαν, η επανάσταση πέρασε από πολλές διακυμάνσεις με θριάμβους αλλά και ήττες, με τον εμφύλιο να κλονίζει, με συμμάχους αλλά κι εχθρούς, με αισιοδοξία αλλά και απειλές, με την ελπίδα όμως να μη σβήνει ποτέ. Τελικά με το πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας του 1830 το ελληνικό κράτος αναγνωρίστηκε επίσημα και από τις μεγάλες δυνάμεις.

Έκτοτε φαίνεται πως δεν είχαμε ποτέ ιδιαίτερους δεσμούς με την εξωτική χώρα της Αϊτής. Μέχρι τις 12 Ιανουαρίου του 2010. Ένας φοβερός σεισμός  7 ρίχτερ έπληξε την πρωτεύουσα Port au Prince για ένα λεπτό και χιλιάδες άνθρωποι καταπλακώθηκαν στα ερείπια. Τότε κινήθηκε η ελληνική ανθρωπιά. Μια χώρα μικρή θέλησε κάποτε να μας συμπαρασταθεί και να υπερασπιστεί το δίκαιο του αγώνα μας για ελευθερία. Είχαμε χρέος ευγνωμοσύνης προς αυτή την τόσο μακρινή για μας περιοχή της γης να ανταποδώσουμε. Αντίστοιχα προς την επιστολή τους χρήματα κι εμείς δεν είχαμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε. Όμως μια ομάδα από Έλληνες διασώστες κατέφτασε στην Αϊτή. Και μάλιστα η χαρά τους ήταν μεγάλη όταν στις 24 Ιανουαρίου σε συνεργασία με Γάλλους κατάφεραν να ανασύρουν μέσα από τα ερείπια ενός ξενοδοχείου ζωντανό έναν εικοσιτετράχρονο άντρα.

Στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς αξίζει ως λαός να αναθεωρήσουμε την πορεία μας και να την καθορίσουμε με βάση τις πανάρχαιες αρετές που χαρακτηρίζουν τη φυλή μας. Πέρα από την περίφημη φιλοξενία και το πατροπαράδοτο φιλότιμο, στον τόπο μας ανθεί η ανθρωπιά και η ευγνωμοσύνη... ακόμη. Αυτή είναι η ομορφιά και ο πλούτος της Ελλάδας. Κι είναι σίγουρο πως δε θα εκλείψει από την ψυχή του Έλληνα η έμπρακτη ευγνωμοσύνη, φτάνει  να συνεχίσουμε οι μεγαλύτεροι να τη μεταλαμπαδεύουμε στις επερχόμενες γενιές.

Τσιραμπίδου Αγγελική, φιλόλογος.