ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΝΙΣΣΑ (12) //ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΗ

    Ο συγγραφέας της Φόνισσας, εν προκειμένω ο Παπαδιαμάντης, προσπαθεί να παρουσιάσει τις ψυχικές διακυμάνσεις της ηρωίδας του για να μας δώσει να καταλάβουμετον λόγο-αιτία που την  οδήγησε στον πρώτο φόνο της και έπειτα και στους υπόλοιπους που θα είναι υπεύθυνοι για τα ψυχικά αποτελέσματα που θα έχει  αργότερα η Φραγκογιαννού.

    Η Φόνισσα ειναι ενα αξιολυπητο και ψυχολογικά βασανισμένο ατομο. Στον πρώτο της φόνο πίστευε πως εκτελούσε ένα θεάρεστο έργο, όμως αργότερα αποκτά τύψεις απ’την πράξη της αυτήν, και φοβάται εντέλει την θεία τιμωρία. Βέβαια αυτό έρχεται σε αντίφαση με τις ενέργειές της,  καθώς είχε πλήρη γνώση των πράξεων της. Επομένως η προσπάθειά της
να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των φόνων της με την θρησκεία έρχεται σε αντίθεση, άρα εύκολα θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε και ως κατα συρροή δολοφόνο.

      Η Φιλοσοφία που θέλει να μας περάσει το κείμενο αυτό είναι οι πολλές μορφές που μπορεί να έχει το κακό. Η Φραγκογιανού ,για παράδειγμα, με τους φόνους της πιστεύει πως σώζει τις ζωές των μικρών κοριτσιών από κάποιες εξαναγκαστικές υποχρεώσειςκαι την εκμετάλευση μιας πατριαρχικής κοινωνίας. 'Αρα είναι δικαιολογημένη η
Φραγκογιαννού; Φυσικά και όχι!

      Είναι προφανές ότι πρέπει να τιμωρηθεί από την κοινωνία , και εδώ φάινεται και η φιλοσοφία του μυθιστορήματος σε κοινωνικό επίπεδο  όσον αφορά στο δίκαιο και στο άδικο , στην ισότητα των δυο φίλων και στη θέση της
γυναίκας στην κοινωνία.