Updated on December 14, 2023
ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΟΝΙΣΣΑ(15) /// ΜΕΛΙΝΑ ΜΟΥΡΟΥΤΣΟΥ
Μουρούτσου Μελίνα, Β2, 10/10/2023, Λογοτεχνία Β’ Λυκείου
Η φόνισσα παρουσιάζεται ως μια γυναίκα εξαιρετικά σκληρή, μοχθηρή, πονηρή, χωρίς ευαισθησίες και συναισθηματισμούς. Η ζωή της, το περιβάλλον από το οποίο προήλθε, οι προσωπικές της εμπειρίες, καθώς και τα βιώματα της, ήταν στοιχεία που συνέβαλλαν και επηρέασαν δραστικά (και αρνητικά) στην τελική διαμόρφωση της προσωπικότητας και του χαρακτήρα της.
Ως γυναίκα, έχει ζήσει όλη της τη ζωή υπηρετώντας μέλη της οικογένειάς της (‘’…ποτέ δεν είχε κάμει τίποτε ειμή να υπηρετή τους άλλους’’)…Υπηρετούσε τους γονείς της από μικρή ηλικία (‘’Όταν ήτο παιδίσκι, υπηρέτει τους γονείς της), τον άντρα της (‘…’σκλάβα του συζήγου της…’’), ο οποίος λόγω των ιδιαιτεροτήτων και ανικανοτήτων του ήταν σαν παιδί της (‘’…ως εκ της αδυναμίας εκείνου, ήτο συγχρόνως και κηδεμών αυτού…’’), τα ίδια της τα παιδιά (‘’…δούλα των τέκνων της…’’) και τώρα τα εγγόνια της (‘’…δουλεύτρια των εγγόνων της.’’). Έχει υποτιμηθεί αρκετά η αξία της και έχει αδικηθεί ως άνθρωπος, όταν οι γονείς της, έδωσαν μία ασήμαντη προίκα για να την παντρευτεί ο σύζυγός της, κρατώντας την περιουσία που είχαν, για τους ίδιους και τον γιό τους (‘’…της ΄δωσαν ασήμαντη προίκα, ενώ κράτησαν για τον εαυτό τους και τον γιό τους δύο νεόχτιστα σπίτια και τα καλύτερα κτήματα, καθώς και τα μετρητά τους…’’)...
Όλα αυτά, είχαν ως αποτέλεσμα η Φραγκογιαννού, να διακατέχεται από έντονο μισογυνισμό, βλέποντας τον εαυτό της σε μικρά κορίτσια. Έτσι, καταφεύγει σε φόνο με σκοπό να «τα σώσει», χωρίς όμως να συλλογίζεται τα «θέλω» των κηδεμόνων τους. Μέσα σε ένα περιβάλλον, το οποίο απαρτίζεται από άρρωστα μέλη που χρειάζονται ειδική φροντίδα, οικονομική δυσχέρεια και τις γενικότερες δυσκολίες της καθημερινότητας, πραγματοποιεί τον πρώτο της φόνο, ο οποίος επέρχεται, ύστερα από πολλή σκέψη, πίεση, κούραση αλλά και ψυχολογική και σωματική κακουχία. Την εγκληματική αυτή πράξη μάλιστα, προσπαθεί να επιβεβαιώσει και μέσα από τη θρησκεία, καθώς θεωρούσε ότι έπραξε θεάρεστα (‘’Αναρωτιέμαι μήπως οι άνθρωποι θα έπρεπε να βοηθούν το έργο του θανάτου, αντί να προσπαθούν να τον αποτρέψουν, και μήπως αυτό θα ήταν πράξη θεάρεστη.’’) και κατέφυγε στο ερημοκλήσι του Αϊ Γιάννη για αγαλλίαση (‘’Αν έκαμα καλά, Αϊ Γιάννην μου, ναμου δώσεις σημείο σήμερα… να κάμω μια καλή πράξη, ένα ψυχικό, για να γαληνιάσ’ η ψυχή μου κι η καρδούλα μου.’’).
Εκφράζει καθαρά μέσω των λογισμών-σκέψεών της, πως η ζωή μιας γυναίκας είναι υπερβολικά δύσκολη και επίπονη, βασισμένη πάντα στο τι έχει βιώσει η ίδια. Η φιλοσοφία της ήταν πως επικρατεί πληθώρα θηλέων (‘’… περί της μεγάλης πληθώρας των νεαρών κορασίων…’’) και μειονότητα αντρών (‘’… περί της σπάνεως…’’), οι οποίοι ή θα ξενιτεύονταν (‘’… περί του ξενιτευμού…’’), ή θα είχαν υψηλές προσδοκίες (‘’… των υπερμέτρων απαιτήσεων των γαμβρών…’’). Έτσι οι γυναίκες ή θα έμεναν αδέσμευτες και θα στιγματίζονταν από την κοινωνία, ή θα ζούσαν μία ζωή, όπως τη δική της. Θεωρούσε πως θα έπρεπε να καταργηθεί ο θεσμός του γάμου (‘’..το καλύτερον είναι να μη πανδρεύεται κανείς.’’) και τα μικρά κορίτσια να πέθαιναν (‘’…να μη σώσουν…’’), ώστε να μη ζούσαν και προχωρούσαν στη ζωή τους (‘’Να μην πάνε παραπάνω.’’).