Κάν’ το όπως ο Μπέκαμ

Με το Κάν' το όπως ο Μπέκαμ (2002) της Βρετανο-Ινδής Gurinder Chadha τα μέλη του Ομίλου αποχαιρέτησαν το σχολείο για τις διακοπές του Πάσχα. Πρόκειται για μια κλασική εφηβική ταινία που θέτει θέματα όπως η ετερότητα, η πολυπολιτισμικότητα, οι διακρίσεις μεταξύ των φύλων και η ενίσχυση της αυτογνωσίας και της αυτοπεποίθησης.

Η Τζες, μια Βρετανο-Ινδή έφηβη, προσπαθεί να διεκδικήσει το όνειρό της να παίξει ποδόσφαιρο σε μια γυναικεία ομάδα παρά τα στερεότυπα με τα οποία τη μεγαλώνει η παραδοσιακή ινδική οικογένειά της. Στην πορεία συνδέεται φιλικά με τη συμπαίκτριά της Τζουλς και κάνει δεσμό με τον ωραίο προπονητή της, κερδίζοντας ταυτόχρονα συμμάχους στον αγώνα της να συμβιβάσει τις φιλοδοξίες της με τις συντηρητικές οικογενειακές παραδόσεις.

Ο τίτλος της ταινίας

Ο πρωτότυπος τίτλος, Bend it like Beckham, αναφέρεται σε μία χαρακτηριστική τεχνική του Βρετανού ποδοσφαιριστή Ντέιβιντ Μπέκαμ κατά την εκτέλεση φάουλ. Η κίνησή του περιγράφεται ως bending και δηλώνει έναν ιδιαίτερο τρόπο χτυπήματος με τον οποίο πετυχαίνει να δώσει στην μπάλα κεκλιμένη τροχιά και τόσα φάλτσα, που τελικά καταλήγει σε διαφορετική γωνία παρακάμπτοντας τους αντίπαλους παίκτες και παραπλανώντας τον τερματοφύλακα. Ο ίδιος ο Μπέκαμ δέχτηκε ευχαρίστως τη χρήση του ονόματός του στην ταινία, για να στηρίξει το γυναικείο ποδόσφαιρο. Πάντως, οι συντελεστές εναλλακτικά είχαν σκεφτεί τον τίτλο "Bend it like Mia" για την Αμερική, όπου η Mia Hamm - το είδωλο της Τζουλς - έκανε μεγάλη καριέρα στο άθλημα με την εθνική ομάδα.

Ο αυθεντικός τίτλος πάντως, σύμφωνα με τη σκηνοθέτρια, είναι πολυδιάστατος. Η ηρωίδα, που φοράει τη φανέλα με το νούμερο 7 όπως ο Μπέκαμ, μιμείται το ίνδαλμά της τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στη ζωή. Και στη ζωή, όπως λέει η Chadha, πρέπει ο καθένας να εστιάζει στον στόχο του, αλλά αν δεν είναι δυνατό να τον πετύχει απευθείας, πρέπει να ελίσσεται και να παρακάμπτει κάποιες φορές τους κανόνες (όπως η ηρωίδα παρα-κάμπτει τις αντιστάσεις της οικογένειάς της).

Η ταινία σε μεγάλο βαθμό είναι αυτοβιογραφική και όλες οι σκηνές είναι γυρισμένες από τους ηθοποιούς (χωρίς αντικαταστάτες). Οι δύο πρωταγωνίστριες πέρασαν 20 εβδομάδες σκληρής προπόνησης στο ποδόσφαιρο, ενώ οι υπόλοιπες "παίκτριες" ήταν όλες αθλήτριες σε γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες του Λονδίνου. Επίσης, στο καστ συμπεριλαμβάνονται και πολλά μέλη της οικογένειας της Chadha, αλλά και η ίδια, σε ρόλους Ινδών που ζουν στη Μεγάλη Βρετανία.

Και παρόλο που η ιστορία γράφτηκε από μία Βρετανο-Ινδή, με ηρωίδα και πρωταγωνίστρια Βρετανο-Ινδή, στην πραγματικότητα μιλάει για όλους τους "παρίες", αυτούς που πρέπει να παλέψουν για να τα καταφέρουν κόντρα σε όλες τις προβλέψεις και τις προσδοκίες των άλλων γι' αυτούς (όπως για παράδειγμα και στην ταινία Billy Eliot, γεννημένος χορευτής).

 

Η απουσία

Σήμερα στον Όμιλο έγινε η προβολή της ταινίας "Η Απουσία" (2021) των παλιών μας μαθητών Θοδωρή Δημήτρη και Νίκου Γράψα, παρουσία του πρώτου από τους δύο. Τα μέλη του Ομίλου είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με έναν έφηβο σεναριογράφο και σκηνοθέτη και να διατυπώσουν τον προβληματισμό και τις απορίες τους τόσο σχετικά με την ταινία όσο και με το έργο του δημιουργού. Η μεταξύ τους αλληλεπίδραση υπήρξε γόνιμη και αποκαλυπτική και για τις δύο πλευρές, καθώς τα παιδιά είχαν ιδιαίτερη περιέργεια για το σκεπτικό πίσω από την ταινία αλλά ταυτόχρονα κατέθεσαν και τις δικές τους πρωτότυπες απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει η ταινία.

 

Ο Νίκος, ένας προβληματισμένος έφηβος, έρχεται αντιμέτωπος με μία πολύπλοκη κατάσταση που απαιτεί ώριμο χειρισμό. Ωστόσο, αδυνατεί να βρει λύσεις, καταφεύγοντας σε καταστρεπτικές διεξόδους. Αυτή η αστάθεια του ψυχικού του κόσμου έχει ως αποτέλεσμα ο πρωταγωνιστής να διακυβεύει τις σχέσεις με τα κοντινά του άτομα.                   

(Υπόθεση από το official site της ταινίας)

Πρωτότυπη μουσική για την ταινία, σε σύνθεση και εκτέλεση Νίκου Γράψα.

Στο τέλος της ενδιαφέρουσας αυτής συνάντησης έγινε σύντομη αναφορά και στη νέα ταινία του Θοδωρή Δημήτρη, The Art of Storytelling, που κυκλοφόρησε πρόσφατα στο διαδίκτυο.

Η επίσκεψη του παλιού μας μαθητή ήταν μια ευχάριστη και συγκινητική εμπειρία και έδωσε ιδιαίτερη ζωντάνια στον Όμιλό μας. Ευχαριστούμε πολύ, Θοδωρή!

Οικογένεια Μπελιέ

Την Τετάρτη 23.3 έγινε στον Όμιλο Κινηματογράφου η προβολή της ταινίας Οικογένεια Μπελιέ (2014), του Éric Lartigau.

To trailer της ταινίας

 

 

H 16χρονη Πόλα δεν είναι μια συνηθισμένη έφηβη. Καθώς οι γονείς αλλά και ο αδελφός της είναι κωφάλαλοι, καθημερινά πέρα από τις σχολικές της υποχρεώσεις πρέπει να κάνει και τη διερμηνέα για να τους βοηθήσει στη διαχείριση της οικογενειακής επιχείρισης. Όταν όμως γράφεται στη χορωδία του σχολείου και ανακαλύπτει ότι έχει ιδιαίτερο ταλέντο, παίρνει την απόφαση να λάβει μέρος στον μουσικό διαγωνισμό "Radio France". Και αυτό τα ανατρέπει όλα...

 

Kayayo – The living shopping baskets

Στη δεύτερη συμμετοχή του Ομίλου στη Μικρή Κινηματογραφική Λέσχη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων, την Τετάρτη 16/3/2022, προβλήθηκε το βραβευμένο ντοκιμαντέρ νορβηγικής παραγωγής "Kayayo - Τα υποζύγια. The Living Shopping Baskets" (2016), της Mari Bakke Riise. Πριν και μετά την προβολή έγινε συζήτηση για τους ρόλους των μελών στην πατριαρχική και στη σύγχρονη οικογένεια, καθώς και για την παιδική εργασία σε συνάρτηση με την ανέχεια των χωρών της Αφρικής. Επίσης, υλοποιήθηκαν δραστηριότητες με στόχο την ενσυναίσθηση.

Το ντοκιμαντέρ δραματοποιεί την ιστορία της Μπάμουνου, ενός 8χρονου κοριτσιού, που μεταφέρει προϊόντα στην αγορά της Άκκρα, πρωτεύουσας της Γκάνας. Η Μπάμουνου δουλεύει νυχθημερόν, μακριά από τους γονείς και τα αδέλφια της, για να μαζέψει χρήματα για την οικογένειά της. Στον ελάχιστο ελεύθερό της χρόνο ονειροπολεί μαζί με τις φίλες της.

Ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα της αναπτερώνει το ηθικό της, καθώς οι γονείς της έχουν αποφασίσει ότι μπορεί πλέον - μετά από 2 χρόνια - να επιστρέψει στο σπίτι της. Ο έντονος ενθουσιασμός της και η θριαμβευτική υποδοχή σύντομα δίνουν τη θέση τους στην πίκρα και την απογοήτευση...

10.000 περίπου κορίτσια δουλεύουν, από την ηλικία των 6 ετών, ως "υποζύγια" στην πρωτεύουσα της Γκάνας, μεταφέροντας καθημερινά βαριά εμπορεύματα - 60 έως 100 κιλών - πάνω στα κεφάλια τους, για να εξασφαλίσουν ένα πενιχρό εισόδημα...

 

Sing/Mindenki

Ο Όμιλος Κινηματογράφου συμμετέχει στη Μικρή Κινηματογραφική Λέσχη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων. Την Τετάρτη 2/3/2022 προβλήθηκε η βραβευμένη ουγγρική ταινία μικρού μήκους "Sing/Mindenki" (2016), του Kristóf Deák. Οι μαθητές συμμετείχαν σε στοχευμένη συζήτηση και δραστηριότητες που επιλέχθηκαν από τις προτάσεις της Κινηματογραφικής Λέσχης.

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία, που συνέβη το 1990 στη Βουδαπέστη.

Η Ζόφι είναι ενθουσιασμένη που το νέο της σχολείο έχει παιδική χορωδία. Τόσο ο διευθυντής όσο και οι συμμαθήτριές της την ενθαρρύνουν να συμμετάσχει - όμως η δασκάλα της χορωδίας έχει διαφορετική γνώμη. Της προτείνει να μην τραγουδάει φωναχτά αλλά να κάνει παντομίμα, καθώς δεν βρίσκει τη φωνή της ικανοποιητική και δεν θέλει να ρισκάρει την πρόκριση της χορωδίας του σχολείου στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Χορωδιών. Σύντομα η Ζόφι διαπιστώνει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται...

 

Sing (trailer)

 

Sing (Mindenki) | trailer from Kristof Deak on Vimeo.

 

 

Good Bye, Lenin!

Για το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Φεβρουαρίου ο Όμιλος Κινηματογράφου παρακολουθεί και σχολιάζει την ταινία Good Bye Lenin! (2003), του Wolfgang Becker.

Ανατολικό Βερολίνο 1990. Ο Άλεξ προσπαθεί να αποκρύψει την πτώση σου τείχους του Βερολίνου από τη μητέρα του, που μόλις έχει συνέλθει από ένα πολύ σοβαρό κώμα, καθώς εκείνη υπήρξε ένθερμη υποστηρίκτρια του κομμουνιστικού καθεστώτος και μία τέτοια συγκίνηση θα μπορούσε να τη σκοτώσει. Αναγκάζεται έτσι να "αναβιώσει" ως ένα βαθμό στο μικρό δωμάτιο της μητέρας του τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR), κάνοντας μια απελπισμένη προσπάθεια να εντοπίσει ακόμη και τα πιο μικρά απομεινάρια της. Στην ουσία όμως κρατάει τη μητέρα του κλεισμένη σε μια προστατευτική γυάλα ενός ιδανικού κόσμου που δεν υπήρξε ποτέ.

Πρόκειται για μία δραματική ταινία, με έντονο το κωμικό στοιχείο, που παρουσιάζει μια νοσταλγική προσπάθεια αναβίωσης της Ανατολικής Γερμανίας μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου - για τη νοσταλγία της ζωής στην DDR έχει καθιερωθεί ο όρος Ostalgie, από τις λέξεις Ost (=Ανατολή) και Nostalgie. Στην κατεύθυνση αυτή καθοριστικό ρόλο παίζει η υποβλητική μουσική επένδυση του Γάλλου συνθέτη και πιανίστα Yann Tiersen. Παράλληλα όμως ο σκηνοθέτης δεν παραλείπει να τονίσει τα τρωτά του παρελθόντος, όπως προκύπτουν μέσα από τα αδιέξοδα που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Πληροφορίες για το Τείχος του Βερολίνου

Το τρέιλερ της ταινίας

Το πράσινο βιβλίο

Το πρώτο μέρος της βραβευμένης με Όσκαρ ταινίας Το πράσινο βιβλίο (2018), του Peter Farrelly, προβλήθηκε στους μαθητές του Ομίλου μας την Τετάρτη 26/1/2022. Το δεύτερο μέρος και ο σχολιασμός της ταινίας θα ακολουθήσουν αύριο, Τετάρτη 2/2.

Το 1962 ο τζαμαϊκανικής καταγωγής Αφροαμερικανός πιανίστας της τζαζ Don Shirley αποφασίζει να κάνει μία περιοδεία στον αμερικανικό Νότο της εποχής των νόμων του Jim Crow και προσλαμβάνει ως οδηγό και σωματοφύλακά του τον Ιταλοαμερικανό Tony "Lip" Vallelonga, έναν άνεργο πορτιέρη νυχτερινού κέντρου στη Νέα Υόρκη. Ο Τόνι, κυρίως για οικονομικούς λόγους και με παρότρυνση της γυναίκας του δέχεται τη δουλειά, παρότι διακατέχεται από κάποια προκατάληψη απέναντι στους μαύρους. Παρά το χάσμα που χωρίζει αρχικά τους δύο άντρες ως προς το μορφωτικό επίπεδο και τη βιοθεωρία, μέσα από αλλεπάλληλες περιπέτειες αναπτύσσεται στο τέλος μία αμοιβαία εκτίμηση και φιλία μεταξύ τους.

 

Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει σε έναν ταξιδιωτικό οδηγό που δίνει στον Τόνι ένας από τους συνεργάτες του Don Shirley πριν από την αναχώρησή τους. Πρόκειται για το "Πράσινο βιβλίο του νέγρου αυτοκινητιστή", γνωστό και ως Green-Book του μαύρου ταχυδρόμου Victor H. Green, το οποίο κυκλοφορούσε από το 1936 ως το 1967 στην Αμερική των φυλετικών διακρίσεων και περιείχε πληροφορίες για τις τουριστικές επιχειρήσεις (ξενοδοχεία, εστιατόρια, κλαμπ, κομμωτήρια κ.ά.) που δέχονταν αφροαμερικανούς πελάτες.

Οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι υπαρκτά πρόσωπα. Το σενάριο βασίστηκε στα γράμματα που έγραφε ο Τόνι στη γυναίκα του κατά τη διάρκεια της περιοδείας και στις αναμνήσεις του γιου του Nick. Οι συγγενείς του βιρτουόζου πιανίστα Donald Shirley αμφισβητούν ορισμένα στοιχεία της ταινίας, όπως την αποξένωση του μουσικού από την αφροαμερικανική κοινότητα και την απομάκρυνσή του από την οικογένειά του, ωστόσο είναι γεγονός ότι κατά τη δεκαετία του '60 έκανε αυτή την περιοδεία στον βαθύ Νότο, η οποία όμως κράτησε ενάμιση χρόνο. Από την άλλη ο Tony Lip τα επόμενα χρόνια εξελίχθηκε σε ηθοποιό και περιστασιακό συγγραφέα, που ενσάρκωσε μικρούς ρόλους μαφιόζων σε πολλές ταινίες. Ο γιος του δηλώνει πως το ταξίδι αυτό στον Νότο "άνοιξε τα μάτια" του πατέρα του και άλλαξε για πάντα την αντιμετώπισή του απέναντι στους ανθρώπους. Πέθανε το 2013, όπως και ο Don Shirley.

 


Διαδραστικός χάρτης με τη διαδρομή των Don Shirley και Tony "Lip"

Καλά Χριστούγεννα

Οι συναντήσεις του Ομίλου μας για το 2021 έκλεισαν με την προβολή της ταινίας Καλά Χριστούγεννα (2005), του Christian Carion. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, η γαλλο-γερμανική αυτή παραγωγή είναι ένα εξαιρετικό δείγμα αντιπολεμικής ταινίας.

Βρετανοί, Γάλλοι και Γερμανοί στρατιώτες, κατά τον πρώτο χρόνο του Α Παγκόσμιου πολέμου (1914), κάνουν μια ιδιότυπη εκεχειρία, για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και διαπιστώνουν πόσο πολλά είναι αυτά που ενώνουν τους ανθρώπους (κοινές εμπειρίες, αξίες, εντιμότητα, πίστη, ανθρωπιά, αλληλεγγύη) - σαφώς πολύ περισσότερα από όσα τους χωρίζουν, όπως τα συμφέροντα και ο πόλεμος.

Τα επόμενα Χριστούγεννα πάντως το συμβάν δεν επαναλήφθηκε, καθώς σταδιακά οι πολεμικές συγκρούσεις γίνονταν όλο και πιο βάναυσες, εκτός αυτού η "ανταρσία" των στρατιωτών είχε θορυβήσει τους ανωτέρους τους.

 

Άλματα

Την Τετάρτη 15/12 έγινε στον Όμιλο Κινηματογράφου η προβολή της βραβευμένης ταινίας Άλματα (2007), του Petter Næss.

Πρόκειται για την ιστορία δύο παιδιών από το Κουρδιστάν, που οι γονείς τους τα φυγαδεύουν στη Γερμανία, σε συγγενείς τους, για να συναντηθούν όλοι μαζί αργότερα. Όμως από λάθος καταλήγουν στη Σουηδία, όπου τους δίνεται προσωρινή άδεια παραμονής. Μετά από περιπέτειες και ευτράπελα, με τη βοήθεια ενός συμμαθητή από το σχολείο και ενός "μάγου" πωλητή χοτ-ντογκ, με λίγη έμπνευση από την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια του άλματος σε ύψος Κάισα Μπέργκβιστ, αλλά κυρίως χάρη στην αποφασιστικότητα και την επιμονή τους, τα αδέλφια καταφέρουν να βρεθούν στη Γερμανία και να βρουν τους γονείς τους.

Τα παιδιά της χορωδίας

Έπειτα από τις δέουσες συστάσεις, τη γνωριμία και μία χορταστική εισαγωγή στην τέχνη του Κινηματογράφου, την περασμένη Τετάρτη έγινε η πρώτη μας προβολή. Είχαμε ήδη προετοιμαστεί για το θέμα, παρακολουθώντας αποσπάσματα από την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου της Λιλίκας Νάκου, Η κυρία Ντορεμί.

Είδαμε τα Παιδιά της χορωδίας (2004), του Christophe Barratier, βασισμένο στην ταινία του 1945 "Le cage aux rossignols" (Το κλουβί με τα αηδόνια). Η δράση τοποθετείται σε ένα σωφρονιστικό οικοτροφείο της μεταπολεμικής περιόδου με το όνομα Fond de l' Étang, όπου ένας νέος καθηγητής προσπαθεί να κινητοποιήσει τους αδιάφορους και απείθαρχους μαθητές με τη δημιουργία μιας χορωδίας. Πρόκειται για ιδέα που έχει την αρχή της σε ένα υπαρκτό ίδρυμα του Β Παγκοσμίου, το Ker Goat, στη Βρετάνη της Γαλλίας.