Η άνοιξη είναι μια από τις ομορφότερες εποχές, γεμάτη χρώματα, αρώματα και φως. Είναι η περίοδος που η φύση ξυπνά, τα λουλούδια ανθίζουν και η καθημερινότητα γεμίζει με μια αίσθηση ανανέωσης και αισιοδοξίας.
Κι εμείς με τη δική σου βοήθεια θα την ανακαλύψουμε! Πώς; Μα φυσικά… μέσα από τον φωτογραφικό σου φακό!
Μεταμορφώσου σε φωτογράφο με μία μοναδική αποστολή: να καταγράψεις με τον φωτογραφικό σου φακό κάτι που να σου θυμίζει άνοιξη!
Στόχος μας; Να δημιουργήσουμε την δική μας έκθεση φωτογραφίας που θα αφηγείται τις ιστορίες της άνοιξης!
Βήμα 1ο:Διάλεξε κάτι που να σου θυμίζει άνοιξη: Μια αόριστη φιγούρα, μια χειρονομία, ένα τοπίο ή και ένα αντικείμενο (Προσοχή! Να μην φαίνεται το πρόσωπο κάποιου ανθρώπου).
Βήμα 2ο: Επιστράτευσε όλη τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και το ταλέντο σου ώστε να φωτογραφίσεις αυτό που εκφράζει για σένα η άνοιξη. Φωτογράφισέ το όπου και όπως θες!
Σήμερα αφού συλλέξαμε τις πληροφορίες των παιδιών σχετικά με διάφορα πασχαλινά έθιμα που γίνονται στην Ελλάδα και όχι μόνο, διαβάσαμε κάποια σχετικά με αυτά.
Το Πάσχα, είναι η δεύτερη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας μετά τα Χριστούγεννα. Γιορτάζεται μοναδικά σε όλη την Ελλάδα όπου υπάρχουν και διάφορα ήθη και έθιμα που έχουν την τιμητική τους, όλα μέσα σε μια ατμόσφαιρα ξεχωριστής κατάνυξης. Καθ’ όλη την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, στην εκκλησία, υπάρχει λειτουργία κατά την οποία και εξιστορούνται τα πάθη του Χριστού.
Σημαντικότερα από τα έθιμα της χώρας, τις άγιες μέρες του Πάσχα, είναι τα εξής:
Θράκη: Στην Θράκη, ένα σημαντικό έθιμο είναι και το «κάψιμο του Ιούδα». Σύμφωνα με το έθιμο αυτό, τα παιδιά αφού φτιάξουν το ομοίωμα του Ιούδα, το περιφέρουν από σπίτι σε σπίτι και ζητούν κλαδιά. Αυτά θα τα χρησιμοποιήσουν την Μεγάλη Παρασκευή μετά την περιφορά του Επιταφίου, όπου βάζοντάς τους φωτιά θα «κάψουν» τον Ιούδα. Συνηθίζεται μέρος της στάχτης αυτής, να παίρνουν για να την ρίξουν στα μνήματα.
Αράχωβα: Σημαντικό έθιμο στην Αράχωβα, είναι η περιφορά της εικόνας του Αγίου Γεωργίου. Ανήμερα του Πάσχα, ντόπιοι ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, περιφέρουν την εικόνα του Άγιου, ενώ την επόμενοι ημέρα πραγματοποιείται ο αγώνας των γερόντων. Διάφοροι άνδρες μεγάλης ηλικίας, ξεκινούν έναν αγώνα σε ανηφορικό δρόμο, από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, έως τον λόφο. Πίσω τους ακολουθούν χορευτικά συγκροτήματα που τους συνοδεύουν, ενώ ακολουθούν και άλλες δοκιμασίες και αγωνίσματα που ονομάζονται «κλέφτικα».
Κύθνος: Στην Κύθνο, έχουν ένα ιδιαίτερο πασχαλινό έθιμο, το έθιμο της «κούνιας». Σύμφωνα μ’ αυτό, την Κυριακή του Πάσχα στην κεντρική πλατεία του χωριού, στήνεται μια κούνια στην οποία κουνιούνται εναλλάξ αγόρια και κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές. Σύμφωνα με το έθιμο, όποιο αγόρι κουνήσει ένα κορίτσι και το αντίθετο, δεσμεύεται ενώπιων Θεού και ανθρώπων, για γάμο!
Πάτμος: Στο νησί της Πάτμου, έχουν ένα μοναδικό έθιμο, που κάθε χρόνο έχει την τιμητική του στην χώρα του νησιού και αυτό είναι το έθιμο του «νιπτήρα». Αυτός λοιπόν στολίζεται με βάγια και πολύχρωμα ανοιξιάτικα λουλούδια. Την Μεγάλη Πέμπτη οι κάτοικοι του νησιού, αναπαριστούν τον Μυστικό Δείπνο.
Ύδρα: Στην Ύδρα, έχουν ένα ξεχωριστό έθιμο την Μεγάλη Παρασκευή. Εκεί στην συνοικία Καμίνι, ο Επιτάφιος μπαίνει στην θάλασσα και διαβάζεται η ακολουθία του. Ξεχωριστή θέση έχουν και τα πολύχρωμα βαρελότα που φωτίζουν στην συνέχεια τον ουρανό.
Ζάκυνθος: Στο νησί της Ζακύνθου, ο Επιτάφιος, γίνεται με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι στην υπόλοιπη Ελλάδα. Εκεί , σύμφωνα με ένα πανάρχαιο έθιμο, η περιφορά του Επιταφίου, γίνεται τις πρώτες πρωινές ώρες του Μεγάλου Σαββάτου, ενώ με την ανατολή του ηλίου, ο Δεσπότης σηκώνει την Ανάσταση.
Χίος: Στην Χίο, έχουμε το γνωστό σε όλους μας πια έθιμο, του «ρουκετοπόλεμου». Αυτό είναι ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Οι κάτοικοι των ενοριών του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας της Ερειθιανής, δύο εκκλησιών που βρίσκονται αντικριστά, έφτιαχναν παλιά, αυτοσχέδια κανονάκια, που με τα χρόνια εξελίχθηκαν σε αυτοσχέδιες ρουκέτες. Ο ρουκετοπόλεμος, αποτελεί ένα ιδιαίτερο έθιμο στην Χίο, γι’ αυτό και η προετοιμασία των ρουκετών ξεκινά αμέσως μετά το Πάσχα για να είναι έτοιμες τον επόμενο χρόνο.
Ρόδος: Στην Ρόδο, τα παιδιά το Μεγάλο Σάββατο γυρνούν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν τον «Λάζαρο». Το αντίτιμο είναι χρήματα ή αυγά, τα οποία και συγκεντρώνουν για να τα δώσουν αργότερα στους ιερείς. Ένα ακόμα έθιμο της ημέρας είναι και τα λεγόμενα «Λαζαράκια». Αυτά, είναι πασχαλινά κουλούρια που φτιάχνουν οι νοικοκυρές του νησιού σε στριφτό σχήμα. Τα «Λαζαράκια» συμβολίζουν το σώμα του Λαζάρου που ήταν τυλιγμένο σε σάβανο.
Λεωνίδιο: Στο Λεωνίδιο, γίνεται κάτι μοναδικό. Το βράδυ της Ανάστασης, οι πιστοί των ενοριών, κατασκευάζουν φωτεινά «αερόστατα» τα οποία και αφήνουν να πετάξουν ψηλά στον ουρανό.
Μακεδονία: Στην Μακεδονία, διατηρείται ακόμα και στις μέρες μας, το πανάρχαιο έθιμο «Για βρεξ’ Απρίλη μου». Το έθιμο αυτό γιορτάζεται την τρίτη ημέρα του Πάσχα και συμμετέχουν χορευτικά συγκροτήματα απ’ όλη την Ελλάδα.
Κέρκυρα: Το Μεγάλο Σάββατο, στις έξι το πρωί, το έθιμο του τεχνητού σεισμού αποτελεί παράδοση για το Ναό της Παναγίας των Ξένων. Ακολουθεί η περιφορά του Επιταφίου της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα. Στις 11 η ώρα ακριβώς οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα και ο θρήνος δίνει τη θέση του στη…φασαρία! Τεράστια κανάτια με κόκκινες κορδέλες και γεμάτα νερό –οι περίφημοι μπότηδες– εκτοξεύονται με δύναμη από τα στολισμένα μπαλκόνια προκαλώντας εκκωφαντικό κρότο αλλά και κύματα ενθουσιασμού στο συγκεντρωμένο πλήθος. Και εκεί που η φασαρία των μπότηδων τελειώνει, οι φιλαρμονικές ξεχύνονται στους δρόμους παιανίζοντας χαρμόσυνα αυτή τη φορά.
Κάπου εδώ έληξε η Ελληνική Επανάσταση, όχι όμως και η προσπάθεια των Ελλήνων για διεύρυνση των συνόρων τους ούτε και η Ιστορία του τόπου μας. Τα γενέθλια του ελληνικού κράτους: 3 Φεβρουαρίου 1830!
Για να βρούμε το εμβαδό του, πρέπει να ξέρουμε το μήκος των δύο μη παράλληλων πλευρών του, που τις ονομάζουμε Β (βάση μεγάλη) και β (βάση μικρή) και να φέρουμε το ύψος του.
Το τροπάριο της Κασσιανής
Στο τέλος της λειτουργίας της Μ. Τρίτης ψέλνουμε το τροπάριο της Κασσιανής, που είναι από τα ωραιότερα τροπάρια στη βυζαντινή μουσική. Λέγεται ότι το έγραψε η Κασσιανή, μια πανέμορφη κοπέλα που προορίζονταν για αυτοκράτειρα του Βυζαντίου. Όμως, εκείνη έγινε καλόγρια κι έγραψε το υπέροχο αυτό ποίημα, που το ψέλνουμε μόνο αυτή τη μέρα του χρόνου.
1. Υπάρχουν μεταξύ 6.000 και 7.000 γλώσσες στο κόσμο - που μιλιούνται. (Όταν λέμε γλώσσες εννοούμε και τις τοπικές διαλέκτους μαζί. Για παράδειγμα, τα κρητικά, τα ποντιακά, τα τσακώνικα, τα κυπριακά, τα γκρεκάνικα της Κάτω Ιταλίας είναι κάποιες ελληνικές τοπικές διάλεκτοι)
2. Υπάρχουν περίπου 225 γηγενείς γλώσσες στην Ευρώπη - περίπου το 3% του συνόλου των γλωσσών του κόσμου.
3. Οι περισσότερες γλώσσες του κόσμου μιλιούνται στην Ασία και την Αφρική.
4. Τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός του κόσμου είναι δίγλωσσος ή πολύγλωσσος, δηλαδή, μιλάει δυο ή περισσότερες γλώσσες.
5. Πολλές γλώσσες διαθέτουν 50.000 λέξεις ή περισσότερες, αλλά ο κάθε ομιλητής συνήθως γνωρίζει και χρησιμοποιεί μόνο ένα μικρό αριθμό από όλο το λεξιλόγιο: στην καθημερινή επικοινωνία οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις ίδιες λίγες εκατοντάδες λέξεις.
6. Οι περισσότερες Ευρωπαϊκές γλώσσες χρησιμοποιούν το Λατινικό αλφάβητο. Μερικές Σλάβικες γλώσσες χρησιμοποιούν το Κυριλλικό. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Γεωργιανοί και οι Εβραίοι έχουν το δικό τους.
7. Η διγλωσσία παρέχει πολλά πλεονεκτήματα: κάνει την εκμάθηση των άλλων γλωσσών ευκολότερη, ενισχύει τον τρόπο σκέψης και ενθαρρύνει τις επαφές με τους άλλους ανθρώπους και τους άλλους πολιτισμούς.
8. Λόγω της εισροής μεταναστών και προσφύγων, η Ευρώπη έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό πολύγλωσση. Στο Λονδίνο μόνο μιλιούνται κάπου 300 γλώσσες (η Αραβική, η Τουρκική, η Κουρδική, η Βερβερική, η Ινδική, η γλώσσα Παντζάμπι κ.λπ.)
9. Οι γλώσσες σχετίζονται μεταξύ τους σαν τα μέλη μιας οικογένειας. Οι περισσότερες Ευρωπαïκαίς γλώσσες ανήκουν στη μεγάλη Ινδοευρωπαϊκή οικογένεια.
10. Η Ρωσία (148 εκατομμύρια κάτοικοι) έχει κατά πολύ το μεγαλύτερο αριθμό γλωσσών που μιλιούνται στην περιοχή της: από 130 μέχρι 200 γλώσσες ανάλογα με τα κριτήρια.
Στοιχεία για τις Θρησκείες
Θρησκεία:Το σύνολο των δοξασιών που σχετίζονται με την πίστη του ανθρώπου σ’ έναν ή πολλούς θεούς. Ο όρος είναι πιθανόν λατινικός και σημαίνει περίπου «με το φόβο του θεού» ή «θεοσέβεια».
Οι πιο διαδεδομένες θρησκείες του κόσμου:
ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΙ
Αν ρωτήσουμε εκπροσώπους οποιασδήποτε θρησκείας του κόσμου ποια είναι η σχέση τους με τον πόλεμο και την βία, όλοι θα απαντήσουν πως ο Θεός είναι αγάπη και ειρήνη, οπότε αυτές είναι και οι αρχές που δέχονται όλες οι θρησκείες.
Στην πραγματικότητα βέβαια, στο όνομα του Θεού έγιναν από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα απίστευτα εγκλήματα. Οι σταυροφορίες, η Ιερά Εξέταση, οι θρησκευτικοί πόλεμοι της Ευρώπης τον 16ο - 17ο αιώνα, οι τζιχαντιστές του ISIS σήμερα, είναι κάποιες πολύ γνωστές περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι, κρυμμένοι πίσω από κάποια θρησκεία επιβάλλουν -ή προσπαθούν γι' αυτό- με την βία τα συμφέροντά τους απέναντι σε άλλους ανθρώπους.
Άσχετα με την γνώμη που έχει κάποιος για την επιθυμία των ανθρώπων να θρησκεύονται, είναι γεγονός πως η ενασχόληση με μια θρησκεία, όταν συνδυάζεται με πνευματική μόρφωση και καλλιέργεια, αλλά και διάθεση για αυτοβελτίωση, οδηγεί τους ανθρώπους σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα.
Από την άλλη, όταν η θρησκεία -για την ακρίβεια η επιβολή της θρησκείας- συνδυάζεται με χαμηλό κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο, τότε ενέργειες σαν τις παρακάτω φαίνονται δυστυχώς πολύ φυσιολογικές γι' αυτούς που τις διαπράττουν.
Σήμερα διαβάσαμε ένα όμορφο ποίημα για την Ανάσταση του Ιησού. Στο ποίημα βλέπουμε τη δύναμη της ζωής που νικά τον θάνατο και τη χαρά που φέρνει η ανανέωση και η νέα αρχή.
Η άνοιξη γύρω μας μας το θυμίζει κάθε χρόνο: τα λουλούδια ανθίζουν, τα δέντρα πρασινίζουν και η φύση ξαναγεννιέται. Το Πάσχα, με τον εορτασμό και τα έθιμά του, μας δίνει την ευκαιρία να σκεφτούμε πώς μπορούμε κι εμείς να ξεκινάμε κάτι καινούριο, να βρίσκουμε ελπίδα και χαρά στη ζωή μας, και να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Μία γνωστή ιστορία που αναφέρεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του βιβλίου της «Γένεσης» είναι αυτή του Πύργου της Βαβέλ.
Οι απόγονοι του Νώε με την ευλογία του Θεού πολλαπλασιάστηκαν γρήγορα και ζούσαν με αγάπη και ειρήνη. Άλλοι από αυτούς έγιναν γεωργοί και ζούσαν με την καλλιέργεια της γης και άλλοι έτρεφαν κοπάδια από βόδια, πρόβατα και κατσίκια και ζούσαν από τα προϊόντα της κτηνοτροφίας, άλλοι έγιναν κυνηγοί και άλλοι εξασκούσαν κάποια τέχνη από αυτές που σιγά-σιγά επινοούσαν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι έμαθαν επίσης να κατασκευάζουν πλίθινα σπίτια και η ζωή τους συνεχώς βελτιωνόταν.
Ωστόσο, καθώς ο πληθυσμός συνεχώς αυξανόταν, δεν χωρούσαν πια στον τόπο όπου είχαν εγκατασταθεί ο Νώε και τα παιδιά του μετά τον κατακλυσμό. Έπρεπε να μετακινηθούν προς άλλα μέρη, να αναζητήσουν αλλού εύφορα εδάφη, να φτιάξουν καινούρια σπίτια και να ζήσουν πιο άνετα. Τράβηξαν λοιπόν δυτικά κι έφτασαν σε μια πολύ εύφορη και μεγάλη πεδιάδα, που την ονόμασαν Σεναάρ. Εκεί εγκαταστάθηκαν. Μετά από αρκετά χρόνια και η νέα τους εγκατάσταση δεν επαρκούσε, γιατί είχαν πάλι αυξηθεί πολύ. Αποφάσισαν να χωριστούν σε ομάδες και να σκορπιστούν προς διάφορες κατευθύνσεις, μα, πριν χωρίσουν, αποφάσισαν να δημιουργήσουν στη Σεναάρ κάτι ξεχωριστό και μοναδικό, που θα θύμιζε στις επόμενες γενιές το πέρασμά τους. Αποφάσισαν να χτίσουν μια μεγάλη πολιτεία με πολλά και ωραία σπίτια και στη μέση αυτής της πολιτείας έναν πύργο πολύ ψηλό, τόσο ψηλό που η κορυφή του να φτάνει στον ουρανό. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα γίνονταν ξακουστοί και στους σύγχρονους λαούς και στους απογόνους τους και όλοι θα θαύμαζαν το εντυπωσιακό έργο τους.
Αυτά ήταν τα σχέδια των ανθρώπων. Κατέβηκε όμως ο Θεός να δει τα έργα τους και είπε: «Τώρα όλοι αυτοί αποτελούν έναν λαό με κοινή γλώσσα. Αυτό το έργο είναι η αρχή των αλαζονικών τους πράξεων. Από δω και πέρα ό,τι σκέφτονται θα μπορούν να το πραγματοποιούν. Εμπρός, ας επιφέρουμε σύγχυση στη γλώσσα τους, ώστε να μην καταλαβαίνει ο ένας τι του λέει ο άλλος». Πράγματι, από εκείνη τη στιγμή προκλήθηκε σύγχυση γλωσσών. Όσοι εργάζονταν στον πανύψηλο πύργο της Σεναάρ δεν μπορούσαν πια να συνεννοηθούν. Το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Οι άνθρωποι απογοητευμένοι διασκορπίσθηκαν προς πολλές κατευθύνσεις σ’ όλη τη γη και δημιούργησαν ξεχωριστά έθνη και λαούς.
Ο πύργος που προσπαθούσαν να υψώσουν ως τον ουρανό ονομάστηκε Πύργος της Βαβέλ, δηλαδή της συγχύσεως, και από τότε συμβολίζει την αλαζονεία των ανθρώπων, αλλά και την αδυναμία συνεννόησης που συχνά επιδεικνύουν οι άνθρωποι, όταν πρέπει να συνεργασθούν για κάποιο πολύ σπουδαίο θέμα.
Σας στέλνω μια σύνοψη των μαθημάτων για τις διακοπές του Πάσχα.
Σπίτι:
Έγιναν: ασκ. 3-4 από